روزی که بتونی
با پولدارتر از خودت همنشینی کنی و معذب نشی
بافقیرتر از خودت بشینی و خوردش نکنی
با باهوش تر از خودت باش و هم صحبت بشی
با کم هوش تر از خودت باشی و مسخرش نکنی
با عقاید و سلایق و زندگی شخصی بقیه کاری نداشته باشی
اونوقت میتونی بگی که انسانی...
اونجا که مولوی میگه:
دنیا همه هیچ
و اهل دنیا همه هیچ،
ای هیچ؛ برای هیچ،
بر هیچ، مپیچ!