پناه این روزامی مامان.

ما واقعا هنر کرده‌بودیم... ما هنر کرده‌بودیم که با وجود زخم‌های بسیارمان، هنوز مهربان بودیم. ما هنر کرده‌بودیم که با وجود تمام دلخوری‌ها و رنج‌هایی که در ما اقامت داشت، همچنان لبخند می‌زدیم و دلمان نمی‌آمد کسی را برنجانیم و بانیِ شکستنِ هیچ دلی باشیم. ما هنر کرده‌بودیم که خودمان بغض داشتیم و برای شادی و موفقیت دیگران دعا می‌کردیم. ساده و بی‌شیله بودن هنر می‌خواست و ما از هنر لبریز بودیم، می‌خندیدیم و می‌بخشیدیم و کاری به کار هیچ‌کس نداشتیم.

حق. #حرفایی_که_کاش_میزدم

سخته حرفاتو تو دلت نگه داری.

تصمیم گرفتم ک سعی کنم توم دیگه واسم مهم نباشی.

تقصیر تو نیست خودم میخواستم تو تیم تو باشم.

او همانند موسیقیِ بی‌کلام بود؛ حرفی نمی‌زد، اما تاثیرش را می‌گذاشت. #مخاطب خاص

‌ دل پاکــ همیشه برنده اس... ‌

‌ ما که دل کندیم زِه جهان، نوبت جان هم میرسد روزی! ‌ حلالم کنید

‌ ما باهاتون می‌جوشیم ولی روتون حساب باز نمی‌کنیم آره حاجی! ‌