حالا باز اتاقهای خالی و تنهایی . آونگ ساعت میرود و میآید ، کار دیگری که ندارد ، دلش برای چیزی نسوخته ، غمی ندارد . مصیبت اینجاست که بعد از این دیگر کسی نیست .
_داستایوفسکی
- لطفاً پر پروازم باش، چرا که زندگی قبل از تو به اندازهیِ کافی بالهایم را چیده.
- خواب را نوشیدم، غذا را دیدم، آهنگ را دویدم و در تمام اینها حواسم پرتِ تو نشد، میبینی عزیزِ نیمهراهِ من، بدون تو کاملا بر زندگی ام تسلط دارم.
آدم گاهی دلش میخواهد بنشیند و با شخصی درمورد کتابی که خوانده است یا فیلمی که دیده است حرف بزند، درست انگار دارد دورهاش میکند. اما کو تا یکی اینطور و آنهمه اخت پیدا شود؟