من فکر میکنم در زندگی، لحظاتی هست که آدم نه به دنبال خوشبختی است و نه به دنبال موفقیت. فقط دنبال چیزی است که جای خالی خودش را در میان روزمرگیها پر کند. چیزی که به او یادآوری کند هنوز زنده است، هنوز نفس میکشد.
روزها میگذرند و ما هر روز همان آدمهای دیروزیم، با همان ترسها، با همان آرزوها. فقط کمی پیرتر، کمی خستهتر. و چراغها را هم همیشه همانکسی خاموش میکند که از همه دیرتر خسته شده است.