‌

_افراد ساکت؛ذهن های پرسروصدایی دارند...

_

چه می‌شود که جای کسی خالی نمی‌شود؟ نارنج، پرنده خانه‌مان، بعد از بیست و یک روز رفت و جایش در خانه خالی نیست... تقصیر خودش است! او نباید آنقدر پرنده می‌بود و آزاد... او حرف های مارا به گوش هایش راه نمی‌داد. نمی‌گذاشت هروقت که دلمان می‌خواهد، او را نوازش کنیم و در دست بگیریم. او مارا نوک می‌زد، انگار که نان و گندمش را خورده باشیم... پشتش را به ما می‌کرد؛ لطف و محبت سرش نمی‌شد. در قفس را برایش باز می‌گذاشتیم و پنجره ها را می‌بستیم. هر چه می‌گفتیم: بیا و پرواز کن و سقف را قابل بدان! اما او آزادی خود را فراموش نمی‌کرد و دردش آسمان بود... ما صلاحش را می‌خواستیم و از گربه های آسمان می‌ترسیدیم، اگر او را بخورند و بمیرد؟! اما نشد؛ فکر ما فکر او نبود... مادر دیگر نتوانست پرنده را در کنار خودش نگه دارد و گفت که برود... اصلا مادرم پرنده را خریده بود تا کسی به حرف‌هايش گوش بدهد و به راهی که او می‌رود برود. مادر نمی‌دانست؛ نمی‌دانست این پرنده می‌داند آسمان کجاست. نمی‌دانست هر پرنده ای اردک نیست و به دنبالت نمی‌آید. این هم نمی‌دانست که بعضی ها شعور و بال دارند و آزادی را می‌شناسند...