لابلای جهنم زندگی اومدم روضه؛ دنبالِ راز حالِ خوبِ بعدِ بکاء برای اباعبدالله بودم که آوینی درونم گفت: و اشک رحمتی است که همۀ تیرگی ها را از سینه می‌شوید .. ! @Hoborr

صبحِ روز دهم بود، پیر میخانه‌ی ما که پَر گشود سوی آغوش جدِّ غریبش همآن روز ما روضه‌ی "وَهذا یومُ فَرِحَت" را دیدیم و لمس کردیم...

حاضرم جونمو بدم تا وقتی بچه هامون کتاب تاریخ رو ورق میزنن به فصل تجزیه ایران نرسن.

بااین جمله‌ی شیخ نعیم که، "ما تصمیمی کربلایی گرفتیم" به این فکر کردم کاش جزء تماشاچیان کربلا نباشیم. @Hoborr

هیچ چیز مثل ملاقات نیست، حالا ملاقات با چشم‌های مورد علاقه‌ت بعد روضه هم باشه که نورُ علی نور🤍.

یاایها العریسِ کربلاء./ @Hoborr

مدام تکرار میکرد ‌که کاش پسر بودم، تا در دهه‌ی محرم چنین و چنان میکردم. همانطور که خلال بادام را به حالت برگ بر روی دیس حلوا با ظرافت خاصی چینش میکردم، برایش از حلاوت زن بودن در این دهه گفتم. عزیزِ بی‌تابِ من! اتو کردن پرچم ها و تصمیم‌گیری محل قرار‌گیری‌شان حوصله‌ی زنانه می‌خواهد، تزئینِ دیس های حلوا و خرما ظرافت انگشتان دخترانه را میطلبد، برگزاری روضه های خانگی و دادن ذوقِ عشق‌بازی در این راه به فرزندان نیاز به دلسوزیِ مادرانه دارد، فکرش را بکن حتی باز کردن بقچه‌ی لباس سیاه خانواده ودادن زنجیر به دست مردان منزل به دست مادر انجام ‌می‌شود. نباید فراموش کنی به مَثلِ ریشه درخت می‌مانی، همسر و فرزندانت هم همان شاخ و برگ هایی که تُ با اشک برای حضرت ثارالله باعث رشدشان می‌شوی و هرسال محرم پربارترشان میکنی. گرهِ اَبرو هایش باز شد، همچون گل شکُفت و نفس عمیقی از سرِ رضایت کشید. -زن، مصداق بارز حریرِ بی‌تحمل @Hoborr

رو نیزه نشستن بهتره یا بغل رباب ؟! @Hoborr

از دنیایی که روزی «فَوَقَف الحسین علیه السلام مُتَحیِّرا..»، رو لمس کرده توقع آرامش نداشته باش.