همانطور که در همان ایستگاه اتوبوس همیشگی نشسته بود؛با روزنامه و مدادی در دست،که روزنامه را روزی زانو می گذاشت و مداد را در میان انگشتان می گرفت،سعی داشت رمز جدول را بیابد.با آرامشی فارغ از تمام جنبش های دنیا ی مادی،در دنیای کوچک خویش که به همین ایستگاه اتوبوس منتهی می شد که نه سر داشت و نه ته،برای خود نشسته بود که باران بارید و بر سر سقف شفاف ایستگاه اتوبوس شروع به نواختن کرد.و ناگه دنیایی که ساکنانش بر سرعت آن افزوده بودند هم جانی تازه گرفت و شروع به تاختن و جولان دادن،با سرعتی بیش از پیش کرد.
مردم پیاده به دنبال سر پناه و خودرو ها با سرعت برای رفتن به خانه و توقفگاه که به سیل و شدآمد برنخورند.حتی گدای لنگی که رو به روی او در آن سر جاده و روی کاشی های خاکستری رنگ پیاده رو نشسته بود هم کارتن و بند و بساطش را جمع کرد و به پارک و زیر سرسره پناه برد.همه چیز و کس در حرکت و جنبش بود،حتی گویی که قطرات باران هم این بار تند تر می باریدند.تق و تق و تق بر سر سقف بی گناه می کوبیدند و هراز چند گاهی با باد جهت عوض می کردند و تاخ تاخ بر سر شیشه های قهوه خانه می کوفتیدند.
در عوض،او آرام و بی فروغ،سرجایش مانده بود.بی سر و صدا،بی مزاحمت.در دنیایی که متعلق به خودش بود و خدا.پا روی پا انداخته بود و جدولش را حل می کرد،بی توجه به جنبش های مردم یا قطرات روی روزنامه.کل دنیایش همین روزنامه ها و ایستگاه نه چندان قدیمی بود.بی هیچ سر و صدا و ناله ای،با چند کتاب روی صندلی ی آبی رنگ و سرد و خالی،با شالگردنی بلند و کتی شتری و چکمه های وا رفته،مردم را تماشا می کرد که همیشه عجله داشتند.
