همیشه ی خدا این بود،آنها فکر می کردند عادی است ولی حتی تندتر از یک انسان معمولی هم راه می رفتند.انگار که همیشه دیر کرده اند،برای چیزی نامعلوم و نا مشخص.همه در حال جنبش و جنب و جوش و به دنبال چیز،یا کسی که گویی در حال از دست رفتن بود،در حالی که زندگی را بیش از اندازه کوتاه و بیش از اندازه جدی گرفته بودند.
یا راه می رفتند و یا سوار چیزی بودند و یا برای اینکه سوار چیزی شوند برای تاکسی ها دست تکان می دادند. گه گاهی گدایی هم رد می شد،ولی در اوج آرامشی که در چشمان بی فروغش دیده می شد،او هم عجله داشت.برای به دست آوردن پول و مادیات،برای سیر کردن شکم خود.
کمتر کسی بود که مثل او اینگونه روی صندلی یک ایستگاه منحل شده بنشیند و این حرکات را تماشا کند.هیچ احدی متوجه سرعتش نمی شد،همه فکر می کردند عادی است که همیشه عجله داشته باشند و مانند یک گله ی رم کرده عمل کنند،ولی تنها اسبی لنگ که آب از سرش گذشته بود و از دور آنها را تماشا می کرد می فهمید که آنها با چه سرعتی در حال تاختن هستند.
