واقعاً یک‌سری حس‌ها که گریبان‌گیر آدمی می‌شن خیلی عجیبن. یا اون حسِ ششمی که وقتی دل‌تنگ کسی می‌شی و کلِ خاطراتت باهاش‌و مرور می‌کنی و در تمامیِ پیام‌رسان‌ها چک‌ش می‌کنی و حالا به هر صورتی یا درمورد هرچیزی، حس می‌کنی قراره پیامی ازش دریافت کنی. و بعد از ساعت‌ها می‌بینی بله! پیام داده، خیلی قشنگه. کاش می‌شد روی بعضی آدم‌های دیگه هم همچین حسی درست از آب در میومد.

از اون حرم یهویی‌هایی که امام رضا می‌گه پاشو بیا ببینم با خودت چیکار کردی=)

"کنجِ‌گوهرشاد

باید این واقعیت رو قبول کرد که آدمی‌زاد ذاتاً زمانی که تو مشکلات و غم‌های خودش غرق می‌شه، جز خودش به کس دیگه‌ای توجه نمی‌کنه.

تو هوامو داشته باش..

اساساً برای اینکه در یک مسیر طولانی تو ماشین خوابت نبره باید کبریت لای چشم‌هات بذاری.

حتی زمانی که همه‌جانبه خودم رو از انجام کاری منع می‌کنم هم دنبال بهونه‌ای می‌گردم تا انجامش بدم.