هر که خود زحمت خیاطی کِشَد منت پول گرانِ لباسش نخورد

تو که تا اینجا زحمت کشیدی، بیت دوم‌شم می‌کردی "منت پول گران لباس خود نکشد" تا مثل آدم شه

البته هنوزم وزنش خراب و یجوریه

آدم‌ها تو "نه‌توروخداترین" حالتِ ممکن، خودشون رو از چشمت می‌ندازن.

حرف زیاده و وقت کم. بیا!

شاید بعضی خواب‌ها نشونه‌ی اینن از جایی که نشستی حرکت کنی و جات رو عوض کنی. اما بیدار که می‌شی با سنگ انداختن سمتت تورو به زانو در میارن. برای زنده‌موندن نیازمون محرکه. محرکِ ادامه‌دادن‌هام شو.

شاعر می‌گه زیر برف‌و کلی حرف‌و دلبر نیکوسرشت ای بمیری که نبودی برویم سوی 'بهشت 'بهشت مجاز از حرم امام رضا🌚

ترس نبودن‌ِ بعضی‌ها، آدم رو دل‌چرکین می‌کنه.

کاش می‌فهمیدی چه مرگ‌ته.