ولی انگار فقط کنکور این ذوق رو نسبت بهم داره🌹🙏🏻

جمع نمی‌شود دگر، آنچه تو می‌پراکنی. مغزم خطاب به درسام:

می‌گه خیلی بی‌اعصاب شدیا! باید همچین بگیرم بزنمت تا آدم بشی. حالا شما قضاوت کنید. من بی‌اعصابم یا اون؟

دلم یک‌چیزی می‌خواد. مثل یک غافل‌گیریِ بزرگ. یک هیجانِ زیاد. یک گریه‌ی از سرِ شوق. یا مثلاً بین خندیدن و گریستن، ماتِ زمین و زمان شدن. چقدر زندگی عادی شده. چقدر روزمرگی‌ها پوچ و بی‌محتوا شدن. چقدر هیجانی از سمتت نمی‌بینم و چقدر محتاجِ خنده‌ای از جانبت هستم.

جوری خوب توضیح داده منو که بذارید ایستاده به افتخار سازندگانش کف بزنم.

واقعاً داشتن رفیق بی‌کلاس و پایه برای آدم نعمته. اینو اونجایی می‌فهمی که نشستی و به شکرک‌های چسبیده به پاکت دوناتت خیره شدی و فکر می‌کنی چطور بخوری‌شون که زشت نباشه، که یهو به خودت می‌آی و می‌بینی اونم رفته سمت‌شونو خوردن دونات بدون اونارو یه جرم بزرگ می‌دونه.

داشتم فکر می‌کردم اگه محبوبم انقدر پایه نباشه که باهم شکرک‌های دوناتو با هیجان نخوریم، چجوری زندگی دیگه جذابیت‌های خودشو نگه داره برام؟

صد نامه فرستادم، صد راه نشان دادم یا راه نمی‌دانی، یا نامه نمی‌خوانی..

به همه گفته‌ام تورا دارم..

وقتی رفیقت شوهر می‌کنه می‌ره خونه خودش:

به امید روزی که خانوم ولو برامون سنگ‌تموم بذاره🙏🏻