آقای دکتر پزشکیان؛ خدا عزتت بده که مایه عزت نظام جمهوری اسلامی شدی این رییس‌جمهوری هست که مردم ما می‌خوان، ببین چطوری بهت احترام میذارن، ببین چه عزتمندانه قدم برمیداری، این مردم ازت صلابت و اقتدار ببینن جوری عاشقت میشن که رییسی و رجایی شهید رو عاشق شدن دمت گرم حقیقتا، تصویری که این حضور شما به جهان مخابره می‌کنه از هزاران موشک و پهپاد قوی‌تره، خدا ثابت‌قدم نگهت داره

اون فقط یک انیمه‌ست و تو نباید با هربار دیدنش اشک بریزی...

ما نمی‌زنیم؛ خدا می‌زند... موشک اصلی ما تضرع ما و برادر مجاهدِ ما به ساحت حضرت رب عزّوجلّ و استغاثه به وجود مبارک حضرت ولی‌عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف است. دارایی اصلی ما این است. البته بنا بر تکلیف با تمام توان باید در تقویت توان دفاعی و نظامی نیز بکوشیم. پ.ن؛ تصویر، دعا کردن رزمنده عزیزی را نشان می‌دهد که پس از شلیک موشک، در حال دعاست.

از عمق ناپیدای مظلومیت ما، صدایی آمدنت را وعده می‌داد. صدا را، عدل خداوندی صلابت می‌بخشید و مهر ربانی گرما می‌داد. و ما هرچه استقامت، از این صدا گرفتیم و هرچه تحمل، از این نوا دریافتیم، در زیر سهمگین‌ترین پنجه‌های شکنجه تاب می‌آوردیم که شکنج زلف تو را می‌دیدیم. در کشاکش تازیانه‌ها و چکاچک شمشیرها، برق نگاه تو تابمان می‌داد و صدای گام‌های آمدنت توان‌مان می‌بخشید. رایحه‌ات که مژده‌ی حضور تو را بر دوش می‌کشید، مرهمی بر زخم‌های نو به نومان بود و جبر جان‌های شکسته‌مان. دردها همه از آن رو تاب‌آوردنی بود که آمدنی بودی. تحمل شدائد از آن رو شدنی بود که ظهورت شدنی بود و به تحقق پیوستی. انگار تخم صبر بودیم که در خاک انتظار تاب می‌آوردیم تا در هرم خورشید تو به بال‌وپر بنشینیم. سنگینی بار انتظار بر پشت ما، سنگینی یک‌سال و دوسال نیست. سنگینی یک‌قرن و دو قرن نیست. حتی از زمان تودیع یازدهمین خورشید نیست. تاریخ انتظار و شکیبایی ما به آن ظلم که در عاشورا بر ما رفته است برمی‌گردد. به آن تیرها که از کمان قساوت برخاست و بر گلوی مظلومیت نشست. به آن سم اسب‌های کفر که ابدان مطهر توحید را مشبک کرد. به آن جنایتی که دست و پای مردانگی را برید. از آن زمان تاکنون ما به آب حیاتِ انتظار زنده‌ایم، انتظار ظهور منتقم خون حسین. تاریخ استقامت ما از آن زمان هم دورتر می‌رود، از عاشورا می‌گذرد و به بعثت پیامبر اکرم می‌رسد. هم او در مقابل همه جهل و ظلم و کفر و شرک و عناد و فسادی که جهان آن زمان را پوشانده بود وعده می‌فرمود که کسی خواهد آمد. نامش نام من، کنیه‌ی من، لقبش لقب من، دوازدهمین وصی من خواهد بود و جهان را از توحید و عدل و عشق و داد پر خواهد فرمود. اما تاریخ صبر و انتظار ما به دورترها برمی‌گردد، به مظلومیت و تنهایی عیسی، به غربت موسی، به استقامت نوح و از همه این‌ها گذر می‌کند تا به مظلومیت هابیل می‌رسد. انتظار و بردباری ما را وسعتی‌ست از هابیل تاکنون و تا برخاستن فریاد جبرئیل در زمین و آسمان و آوردن مژده‌ی ظهور امام زمان. آری و در آن زمان هستی حیات خواهد یافت، عشق پروبال خواهد گشود و در رگ‌های خشکیده‌ی عالم، خون تازه خواهد دوید. پشت هیولای ظلم و جهل با خاک، انس جاودان خواهد گرفت. شیطان خلع سلاح خواهد شد، انسان بر مرکب رشد خواهد نشست و عروج را زمزمه خواهد کرد. - خدا کند تو بیایی -