من همیشه اون آدم بدِ داستان ها هستم ، اونی که میره اونی که دل میشکونه اونی که اهمیت نمی‌ده اونی که میزنه تو ذوقت اونی که درکت نمیکنه اونی که توقع زیادی داره آره ، من همیشه و همیشه اون طرفِ بد داستان هستم ..

و هیچ وقت ، هیچ نویسنده ای ، توی هیچ ورقی در رابطه با این آدم بد ننوشته .

و حتی اگر هم بنویسه آدم های خیلی کمی پیدا میشن که بخوان اون رو بخونن .

و به همین دلیله که هیچ وقت هیچکس نفهمید که چرا اون رفت ، چرا دل شکوند ، چرا اهمیت نداد ، چرا ذوقت رو کور کرد ، چرا درکت نکرد ، و چرا توقع داشت ..

چون شاید اگه بقیه هم اینا رو میفهمیدن ، دیگه آدم بدی وجود نداشت ..

ما قربانی شدیم ، تا بقیه خوب بنظر برسن .

حوصله ی خنده هامونم ندارن ، چه برسه به اشکامون .

هرکسی که لازم باشد ، میماند ؛ تقلا چرا ؟

‌ نباید فکر کنید مردم شبیه چیزی هستن که نشون میدن، اتفاقا شبیه چیزی هستن که نشون نمیدن.

آنها احساسات می‌ورزند ، در آغوشت می‌کشند ، می‌خندانن ، کنارت قدم می‌زنند ،ساعت ها با تو صحبت می‌کنند ، برایت نامه می‌فرستند ، از تو عکس یادگاری می‌گیرند ، غم هایت را می‌شنوند ؛ اما یك روزی در یك جایی .. تو را رها می‌کنند ، و تو فراموش میشوی . به بی رحمانه ترین حالت ممکن فراموش می‌شوی ؛

از لحاظ روحی نیاز دارم برم غزه چارتا اسرائیلی سوراخ کنم برگردم

ما صبور نبودیم ؛ فقط مجبور بودیم ..