⏰ در ساعت تدفین رهبر شهید ببینید؛ 🎥 یک مزار، هزاران روایت از دلتنگی... 🖤 حضور عاشقان شهید خامنه‌ای در جوار مزار نورانی ایشان، روایتی‌ست از دلتنگی و خاطره؛ روایت کسانی که از فقدان می‌گویند، اما در میان بغض و اشک، از ادامه راه و حفظ امید هم سخن می‌گویند. 🖥 @daarozekr

🖼 ۰۱:۲۰| کاش آن شب را نمی‌آمد سحر.. #رهبر_شهید #حاج_قاسم @alnujaba

📱وقتی در یمن حکومت علویان می‌خواست تشکیل بشه از مازندران نیرو بردن یمن! #ریلز #کلام_آقای_شهید 🆔@ofogh_tv

فریدالدین حدادعادل: رهبر معظم انقلاب در مسائل امنیتی، نظامی و سیاسی تقریباً ۲۵ سال دستیار آقای شهید بود فریدالدین حدادعادل، برادر همسر آیت‌الله سیدمجتبی خامنه‌ای: رهبر معظم انقلاب در مسائل امنیتی، نظامی و سیاسی تقریباً ۲۵ سال دستیار رهبر شهید بودند. آقا پروژه‌های سنگینی به ایشان واگذار می‌کردند؛ مثلاً در رابطه با رفع اختلاف بین مسئولین یا ارتباطات با فرماندهان نظامی. رهبر انقلاب از خرداد ۷۶ فعالیت‌های سیاسی بر عهده‌اش گذاشته شد. زندگی ایشان بسیار طلبگی و ساده است. در قم که بودند، خانه‌ی ساده و وسایل محدودی داشتند. در تهران هم در یک خانه‌ی ۷۰، ۸۰ متری ساکن شدند. اگر حقوق سر ماهِ خانمشان نمی‌آمد، زندگی‌شان نمی‌چرخید؛ در صورتی که می‌گفتند اسب دارد، ویلا دارد و بچه‌هایش در انگلستان به دنیا آمده‌اند. سختی‌ها و محدودیت‌های زندگی‌شان زیاد بود. پسر رهبر باشی و نتوانی با زن و بچه یک آبمیوه‌فروشی بروی! به‌شدت پرهیز می‌کردند که هوای نفس در اظهاراتش پیدا نشود. این باعث شده مجموعه بیانات از ایشان نداشته باشیم. ایشان قواعد سختی در عبادت و زندگی برای خودش تعریف می‌کرد، ولی اصلاً به خانواده تسری نمی‌داد. به حاج قاسم ارادت ویژه‌ای داشتند؛ می‌گفتند اگر آقا اجازه بدهند، حاضرم با دستور حاج قاسم بروم و در سوریه و لبنان کار انجام دهم. یک بار نقل است که آقای فدوی گفته‌اند: یک وقت حاج‌آقا مجتبی چیزی به ما گفتند که دستور عملیاتی داشت؛ خدمت آقا رسیدیم، آقا فرمود: حرف آقا مجتبی حرف من است. آقا چند مرتبه فرموده بودند که آقا مجتبی آقازاده نیست و خودش آقا است. 🇮🇷 @Roshangari_ir

اولین قطار « بلاک »از چین مستقیما بدون توقف به ایران می‌رسد از مسیر های قزاقستان، ازبکستان و ترکمنستان. این قطار شامل ۵۴ کانتینر می‌باشد که تمامی محموله به مقصد ایران است. درصورت موفقیت این طرح امکان افزایش تعداد قطارها در هفته می‌باشد سودآوری ترانزیت برای #ازبکستان ✍️ علیرضاصانعی 🇮🇷 @Roshangari_ir

🎥 اتفاقی که مرزهای فیزیک را جا‌به‌جا کرد 🇮🇷 @Roshangari_ir

‏ لحظاتی از دیدارهای صمیمانهٔ خانواده‌های معظم شهدا با رهبر شهید انقلاب 🇮🇷 @Roshangari_ir

. ♨️ ۷۵ شهر تو ایتالیا اعتصاب سراسری کردن؛ چی می‌خوان؟ تحریم کامل اسرائیل و به رسمیت شناختن فلسطین :) 🚨 روایت اول این خبر را برای دیگران هم بفرستید. @rev1yat

🔷در اجلاس تانزانیا هنگام معرفی میهمانان، نمایندگان برای ادای احترام به هر کشور، روی میز می‌کوبند؛ ولی هنگام معرفی جمهوری اسلامی ایران ببینید چه اتفاقی می‌افتد... پ‌ن: کارشناسان هنگام هزینه-فایده مقاومت جلوی دشمن آیا این‌ها را در نظر می‌گیرند؟ این عزت رو شهید خامنه‌ای برای کشور به ارمغان آورد. عزتی که به‌خاطر مقاومت جلوی استکبار جهانی به‌وجود اومده که برخی از مسئولین ما اصلا متوجهش نیستن. 🚨 روایت اول این مطلب را برای دیگران هم بفرستید. @rev1yat

🎙 پاسخ علمی و دقیق به پررویی نجومی ۱۸۰ اقتصاددان غرب‌گرا و پاسخی به ماجرای «پوشک یا موشک؟» 🔰 برشی از سخنرانی #حجت_الاسلام_راجی 🚨 روایت اول این خبر را برای دیگران هم بفرستید. @rev1yat

قالیباف؛ یک نفر در مقابل ۲۰۰ سال قانونخواهی وضعیت کنونی مجلس شورای اسلامی یک اشتباه فردی نیست؛ دود کردن رؤیای دویست‌ساله یک ملت است. وقتی یک نفر می‌تواند به‌تنهایی قانونی را، بی‌صدا بمیراند و صحن مجلس را که دویست سال برای برپایی‌اش خون داده‌ایم، به یک تالار خالی تبدیل کند، ما دیگر با اختلاف سیاسی طرف نیستیم؛ با تجاوز به بنیان تمدن طرفیم. فهم آنچه گفته شد، در گرو فهم جایگاه و منزلت قانون است. قرارداد مقدسی است که یک جامعه پس از رها کردن انتقام شخصی و قانون جنگل، امضا کرده است. قانون شالوده زندگی مدنی است؛ کمترین اشتراکی که همه را در یک سرزمین کنار هم نگه می‌دارد. هر ضربه به قانون، مجازات یک گروه خاص نیست؛ اعلام این پیام به کل جامعه است که قاعده می‌تواند بی‌اعتبار شود، وعده می‌تواند شکسته شود، و رأی شما، نماینده شما، و سال‌ها تلاش شما در برابر جلوگری از استبداد، هیچ است. اما ضربه به قانون، یک گام واحد نیست و سطوح مختلف دارد: پله اول، عبور از خط قرمز است. کسی از مرزهای قانون می‌گذرد. این خودش جرم است، اما قانون هنوز آنجاست و می‌توان مطالبه کرد. پله دوم، علنی‌کردن عبور از قانون است. قانون تحقیر می‌شود، اما هنوز وجود دارد. پله سوم، بد اجرا کردن قانون است. قانون به کاغذی بی‌اثر تبدیل می‌شود، اما کاغذش هست. پله چهارم، تصویب قانون بد و ناکارآمد است. مجلس قانونی را می‌گذراند که کیفیت ندارد. اما دست‌کم از مسیر قانونی گذشته است. می‌توان با آن مخالف بود، اما نمی‌توان منکر مشروعیت رویه و فرآیندش شد. پله پنجم، خفه کردن قانونی است که از مسیر و فرآیند قانونی تصویب شده است. این دیگر تصویب قانون بد نیست بلکه به سخره گرفتن فرآیند تصویب قانون است. این همان اتفاقی است که برای قانون عفاف و حجاب افتاد. قانونی که مراحل مختلف را طی کرده بود، ساعت‌ها وقت نمایندگان مردم را گرفته بود و محصول نهایی یک نهاد قانون‌گذاری بود. اما توسط آقای قالیباف خفه شد و بالاتر از آن فرایند تصویب قانون تبدیل شد به یک موضوع مبتنی بر سلیقه. ممکن است محتوا مشکل داشته باشد، ممکن است ناقص باشد. اما راه‌حل، اصلاح قانون است، نه معلق نگه داشتنش توسط یک نفر و خدشه بر فرآیندهای دموکراتیک. هیچ‌کس این حق را ندارد که با اراده شخصی، خروجی نهایی یک نهاد قانون‌گذاری را «معلق» کند. این خیانت به فرآیند تصویب قانون است. اما این هنوز پایان کار نیست. پله بالاتر، ضربه به خود نهاد قانون‌گذاری است. این چیزی است که با تعطیلی مجلس رخ داده است. الان مجلس در جامعه به یک نهاد اضافه و بیهوده تبدیل شده است. شأن نمایندگان در میان مردم به قدری پایین آمده که سؤال اصلی مردم از نمایندگان، از مسائل کشور به فلسفه وجودی خود نماینده تبدیل شده است. سؤال این است: تو که هستی و چرا هستی؟ وقتی مجلس ماه‌ها تعطیل است و هیچ اتفاقی نمی‌افتد، در واقع این نهاد خودش را به پرسش و تردید می‌کشاند. در حال حاضر این پرسش کشنده در کوچه و بازار پیچیده است: این جایی که نیم سال است که بسته است، چه ربطی به ما دارد؟ چه ضرورتی برای وجودش هست؟ کاش مسئله در همین سوال باقی می‌ماند. سوالات و تردیدهای فوق سوالات بعدی را هم در پی خواهد داشت: سوال اینکه «خب پس قانون هم چه ربطی به ما دارد؟» وقتی جامعه‌ای به‌طور جمعی شک کند که «آیا اصلا نیازی به قانون هست؟»، دیگر یک قانون را از دست نداده‌اید. یک نهاد را از دست نداده‌اید؛ بلکه حیثیت همه قوانین را از دست داده‌اید. دیروز قانون حجابی که دوستش نداشتید کنار گذاشته شد؛ فردا نوبت قانونی است که به آن تکیه کرده‌اید: قانون مالکیت، قانونی که جان‌تان را حفظ می‌کند، قانونی که قدرت را محدود می‌کند. چون منطق یکی است: اگر یک نفر بتواند به میل خود انتخاب کند که کدام قانون «وجود دارد» و کدام «وجود ندارد»، دیگر هیچ قانونی واقعا وجود ندارد. همه مواد قانونی به «توصیه» تنزل می‌کنند؛ همه حقوق به «بخشش» تبدیل می‌شوند؛ همه تکالیف به «بسته به حال کسی که بالا نشسته» بدل می‌شوند. این معنای واقعی این جمله است: «یک نفر حاصل دویست سال تلاش یک ملت را از بین برد». نه به این خاطر که آن یک نفر چقدر قدرتمند است، بلکه به این خاطر که وقتی سیستم چنین رفتاری را تحمل می‌کند، خودش زیربنای مشروعیت خویش را با دست خودش تخریب کرده است. قانون حکاکی روی سنگ نیست؛ در اعتماد و اطاعت هر روزه مردم زنده است. وقتی آن اعتماد را لگدمال کنید، فقط دو چیز باقی می‌ماند: ترس، یا ایستادگی. راه سومی وجود ندارد. آینده قضاوت خواهد کرد که تعطیلی مجلس برای ویران کردن نهاد قانون و نهاد قانونگذار، حتی از توپ بستن مجلس توسط محمد علی شاه قاجار، تخریب بیشری داشته. آنها با توپ ساختمان مجلس را تخریب کردند، اینها خود فرآیند قانو‌گذاری، نهاد قانون‌گذاری و بالاتر از آن نهاد قانون را در دل و ذهن جامعه خاکستر کردند. اقْتِصادِفَرهَنگی  🇮🇷 حسین‌عباسی‌فر 🇮🇷

🤲بارالها! از کوی تو بیرون نشود پای خیالم نکند فرق به حالم...! چه برانی، چه بخوانی... چه به اوجم برسانی چه به خاکم بکشانی...! نه من آنم که برنجم نه تو آني که برانی...! نه من آنم که ز فیض نگهت چشم بپوشم نه تو آني که گدا را ننوازی به نگاهی شبتون_آروووم✨ @Enerjimosba1