خداوند متعال یه کتف عطا کرده به من، که همه چیز را به او میگیرم.

و با یک حرف کوچک او قلب و تمام وجودم لبخند میزند:)

حالم دقیقا الان مثل سوجانه.. احساس میکنم عزیز ترین کسمو از دست دادم. احساس میکنم یکی از کسایی که بهش نیاز داشتم ترکم کرده. احساس ناکافی بودن میکنم. احساس میکنم خیلی تنهام. و راجب خودم احساس میکنم اصن منی وجود نداره. احساس میکنم همه به چشم بد نگام میکنن. احساس کوفتگی میکنم. احساس میکنم به زودیِ زود قراره از این دنیا برم. احساس میکنم براکسی مهم نیست اگه اتفاقی برام بیوفته. احساس میکنم یه گندِ بزرگی زدم که قراره به خاطرش عذاب بکشم. احساس میکنم تمام خوشیام قراره نابود بشه . احساسات زیادی داره عذابم میده و هیچکس ازش خبر‌دار نیست:)

نه بابا دیوونه ای؟ من اصلا از کسایی که دورو ورتن متنفر نیستم.

نهه چی میگی اصن من براچی باید به خاطر اون حالم بد شه؟

چی میگیی اصننن دیوونه اصن مگه مهمه که من قلبم به خاطر پیامات بهش شیکست؟

همه همه همه همه کسایی که ادعا به دوست داشتنم میکنن فقط و فقط لب و دهنن فقط. فقط بلدن حرف بزنن و دروغ بگن. فقط الکی بگن اره تو فرق میکنی و بدون تو نمیتونم و خیلی چیزای دیگه فقط بلدن الکی امیدوارت کنن که باهاتن فقط.😀

تو با اون قهر کردی ولی مثل من باهاش رفتار نکردی.

من اون موقع هیچی نگفتم و خندیدم و بحثو عوض کردم ولی خب قلبم به معنای واقعیه کلمه له شد:)

‌‏- چرا با کوچک‌ترین حرفش رنجیدی؟ + صاحب حرف برام ارزشمند بود.

فشار عصبی چیه؟ من وقتی حرفمو میخوام به اون بزنم دستام میلرزه