کاش میشد ذهن آدما رو خوند تا فهمیدن احساسات و تفکراتی که نسبت بهت دارن راحت بشه

ولی من میدونم حتی اکه این قابلیت و داشتم بازم حس میکردم همه ازم متنفرن:/

هیچوقت فک نمیکردم دلم انقد برات تنگ شه که از کلافگی بخوام گریه کنم. سپرده بودمت به خاطره های سیاهم به عمق ذهنم ولی هنوز آهنگایی که برام فرستادی و دارم،هنوز لبخندات گوشه ی ذهنمه،هنوز حرفایی که وقتی گریه میکردم بهم میزدی یادمه.منِ پیشِ تو خودم بود،خودِ خودم.میگفتی خودم و دوست داری میگفتم توهم میزنی خودم قشنگ نیست دعوام میکردی.پیش تو رنگی بودم ولی حالا سیاهِ سیاهم. میدونی اصولا همه نیاز دارن به یه آدم که خلا های روحشون و پر کنه و تو همون آدم بودی برای من.خلا روحیم و پر کردی بهش زندگی دادی ولی یهو ولش کردی نمیتونستم کاری برای روحِ خستهِ زخم خوردم انجام بدم فقط میتونستم نگاهش کنم و نگاهش کنم و نگاهش کنم... خیلی وقته از رفتنت میگذره و دوباره خلا های روحم سرباز کردن و به هرچی چنگ میزنم تا آرومشون کنم تا زندگیم تو سراشیبی قرار نگیره ولی تو نیستی که کمکم کنی.دست و پا زدنام برای نیوفتادن تو چاه رو نمیبینی. با اینکه دلیلی برای رفتنت نیاوردی،با اینکه همش و با یه حرف خلاصه کردی و هنوز با رفتنت کنار نیمدم،هنوزم فک میکنم کنارمی،هنوزهم وقتی ذوق میکنم و پنهانش میکنم منتظرم بهم بگی نیازی نیست پنهانش کنی ،هنوزم منتظرتم‌هنوزم... و این احمقانه ترین حرف زندگیمه ولی دلم برات تنگ شده...

اصلا از شر همه ی گرفتگی های روح"فَرّوإلَی‌الْحُسَیْن"

به قول یکی اونایی که ریشَشون با خاک کربلا گره خورده هرکاری کنن بازم نمیتونن ریششون و ببرن یه نقطه ای از زندگیشون برمیگردن به اصلشون یه جایی از زندگیشون خود امام حسین دستشون و میگیره. میخوام بگم ماها که اصل و ریشمون و گاهی یادمون میره یادمون میره‌ شیره ی روحمون با کجا گره خورده،یادمون میره اولین چیزی که از این دنیا چشیدیم خاک کربلا بوده ولی امام‌ حسین خودت دستمون و بگیر و نزار از ریشمون دور شیم:)

داره یه جوری بارون میاد میترسم سیل شه

کاش میشد‌ بوی خاک بارون خورده رو نگه میداشتم تو یه شیشه پس این علم چیکارمیکنه؟؟

شب بخیر.

جمله‌ی"من‌ در میان‌ جمع‌ و‌ دلم‌ جای‌ دیگریست"دقیقا برای من صدق میکنه در همه حال.

_