حانیه گفت: پیچیده های کشف نشدنی زهرا ولی گفت: قشنگ های آشغال دیوار (اسم مستعار)هم گفت: عجیب های رو مخ اما منم گفتم که: دوست داشتنی های ترسناک انسان ها را میگوییم......!!!!!

شب بخیر.

آخر من سر این کنجکاو بودنام میمیرم ببینین کی گفتم

.

هیچوقت به من نگو بعدا بهت میگم چون انقد اورثینک میکنم و همه ی احتمالات و در نظر میگیرم که موقع شنیدنش دیگه تعجب نمیکنم

شب بخیر.

خیلی قشنگ شد⁦ಠ‿ಠ⁩

وقتی از سلیقه ی موسیقیم تعریف میکنن یه جوری خوشحال میشم انگار بهم ماکارانیِ پر از ته دیگ سیب زمینی دادن

حس کسی و دارم که دارن زجرکشش میکنن

گاهی همه چی اونطوری که میخوایم پیش نمیره نه؟قاعدتا باید فرمولش اینطوری باشه،گاهی،ولی چرا تبدیل شده به همیشه؟من راهم و اشتباه میرم؟انتخابم اشتباهه؟چی اشتباهه چی؟

بسته شدن مرز عراق تو این بل‌بشوی‌ فکری؟همه‌ چی عالیه من چقد‌ خوشبختتم

میدونین وقتی یه آدم از یکی خسته بشه چیکارمیکنه؟از یه جایی به بعد دیگه بود و نبود اون فرد براش فرقی نداره.دیگه تلاش نمیکنه رهاش‌ میکنه.با خودش میگه"شد که شد،نشدم نشد"یه گوشه کناری واسه خودش جا پیدا میکنه و زل میزنه به چیزایی که یه روزی با سختی بدستشون آورده بود و نابود شدنشون و تماشا میکنه.دیگه اهمیت نداره چقد سختی کشیده برای داشتن اون آدم.میشینه رو خرابه های ذهنش و با بیچارگی سعی میکنه یه چیزی از این برج و باروی نابود شده بسازه.خاطره هارو از زیر بتن های سنگین ذهنش در میاره بغلشون میکنه اما دیگه اون خاطره ها براش زنده نیستن.قسمت بد ماجرا؟اینکه باید با دست خودش خاطره هایی که یه روزی هویتش بودن و دفن کنه.ذهنش و میکَنه و میکَنه تا برسه به عمیق ترین مکانش،قعرِ قعرِ ذهن،همونجایی که به زور میشه پیداش کرد،همونجا، دقیقا همونجا دفنشون میکنه یه پوزخند دردناک تو ذهنش شکل میگیره.پوزخند دردناک ذهن چجوریه؟انگار سلولای مغزت همشون میشن یه پوزخند که میخندن به تمام خاطرات دفن شده تو قعر ذهن.انگار میخوان‌ بگن"دیدی؟دیدی فرق نداشت؟دیدی الکی امید میدادی؟"اونموقعس که آدم به خودش تشر میزنه"دیگه سمت آدما نرو،دیگه هیچوقت تلاش نکن"