چقد غروب جمعه‌رو دوس ندارم

اگه یدونه از اون شنلای نامرئی هری داشتم زندگی قابل تحمل تر بود

یه هفته ی مزخرف دیگم‌ قراره شروع بشه و هرروزش به حوصله نداشتن و تحمل کردن بگذره

شب بخیر.

مودِ یه کنکوری هر لحظه: خدایا این دکمه ی آفم کوووو میخوام بمیرم

بله..

دیگه خیلی وقته از حرف زدن لذت نمیبرم، کم ترین چیزا میتونن به وجد بیارنم، کتاب خوندن دیگه سرِحالم نمیکنه، فیلما دیگه بهم چشمک نمیزنن، آدما حوصله سر بر و غیرقابل تحمل شدن، از بحث کردن لذت نمیبرم، ناراحت شدن جزوی از روتین روزانم شده، تحمل سر و صداها برام غیرممکن شده، بدون فکر کردن خوابم نمیبره و در آخر، حس میکنم روحم تو یه باتلاق گیرکرده و دست و پا میزنه برای آزاد شدن اما بیشتر و زودتر غرق میشه.

شب بخیر.

:›

بدتر از اون قسمتی که واسه یه نفر آهنگ میفرستی اینه که منتظر وایمیسی ببینی خوشش میاد یا نه

عملیات با موفقیت انجام شد و الا میتونم خوشحال باشم