چه آهنگایی میخواستم بفرستم و با این حرف که"خب که چی" نفرستادم،چه حرفایی میخواستم بزنم و با این حرف که"بزنی که چی بشه"نگفتم،چه احساساتی رو صرفا با این حرف که"اهمیتی ندارن"دفن کردم و چه لحظاتی رو ازشون گذشتم و گذاشتم حسرت شن.

شب بخیر.

دلم میخواد به مغزم بگم یه دیقه وایسا بزار حجم اطلاعات مزخرفی که بهشون اهمیت میدی و بتونم هضم کنم

بیان ناراحتیم از یه آدم برام از کار تو معدنم سخت تره

ومن فقط نیازدارم بایکی حرف‌بزنم همین.

شب بخیر.

دارم هرروز از چیزی که براش‌ تلاش کردم دورتر‌ میشم،دورتر و دورتر

شب بخیر.

فوبیای ترک شدن اینطوریه که خیلی عادی داری با فرد روبروت حرف میزنی و خوش حالی ولی یهو یه فکر به ذهنت میرسه که"نکنه یه روزی بدون دلیل بره؟"و برای خراب شدن تمام لحظاتت همین یه فکر کافیه

کاش میشد احساسات و یکدفعه بیرون کشید و بعد هیچ احساسی وجود نداشت

شب بخیر.

Zephyr!