تنها چیزی که ساعت نه شب میتونه به صورت بسیار نظم یافته گند بزنه به اعصابت مدرسه‌س

نگاه‌های خسته و حرف‌های در گلو مانده..

بعضی وقتا دلم میخواد خودم و ریست کنم و به یاد نیارم و به یاد نیارم و به یاد نیارم..

بیشتر چیزا داره جوری که هیچوقت حساب نمیکنم پیش میره و چقد‌ دلم میخواد برای چند دقیقه یا حتی چند ساعت همه چیز وایسه تا بتونم درکشون کنم

اگه از من قدرت تخیل و میگرفتن تا الا صدبار مرده بودم

و حسش میکنم هروقت قدرت تخیلم کمتر میشه یا به هردلیلی نمیتونم ازش استفاده کنم چقد روحم افسرده میشه

ولی خب فقط تخیلن کاش یه‌ راهی به واقعیت داشتن کاش انقد عمق ذهنم نبودن و کاش حداقل اوناییش که نزدیک واقعیتن اتفاق میوفتادن..

اصلا کاش هیچوقت کلمه‌ی "کاش" و احساس اینکه "کاش اینجوری میشد" وجود نداشت

کاش میتونستم راحت تر از این حرف بزنم

جزو اولویت‌های اول بودن چه حسی داره؟

اینکه برای کنکور فردا استرس ندارم..عادیه دیگه؟

برا کنکور فردام دعا میکنین دیگه؟