گاهی اوقات خیلی از بروز خودم و حرف زدن میترسم مثل ده سال پیش، مثل پنج سال پیش، مثل الا و مثل سال‌هایی که بعدا میان.

ولی فکر کنم حرف نزدن زیاد مساوی آرامش خیلی زیاد تره.. البته اگر مشکلات بعدش و درنظر نگیری

بیخیال...

خیلی چیزا بستگی به فردش داره و خیلی از ماها این و انکار میکنیم.

فک کنم امروز و خیلی خوب یادم بمونه..

و امیدوارم ایتا خراب شده باشه وگرنه که خیلی بد میشه

_چرا یه کاری کردی به این حسم بگم احمقانه؟

این تیکه از اتاقم وایب وقتایی رو میده که نصفه شبا خیلی آروم میرفتم برای خودم خوراکی میاوردم موبایلم و تکیه میدادم به بالشت تخت و آروم روی تخت دراز میکشیدم و هندزفیری و میزاشتم تو گوشم و هری پاتر و پلی میکردم و ذوق میکردم چقدر من این فیلم و دوست‌ دارم:) وایب همون شبای خوب و بی دغدغه‌رو میده..

فک کنم شما حسش نکنین ولی ناشناس و فعلا ورداشتم

چرا واقعا آدم نمیشم؟

ولی امروز بهم ثابت شد یه غریبه بره با یه برج زهرمار حرف بزنه بهتر از حرف زدن با منه به قیافه‌ی ناامید طرف فکر میکنم دلم براش میسوزه