نه وایسین!

پارسال که تا مرز جا موندن رفتم، وقتی همه‌ی امیدم ناامید شد، وقتی همه‌ی انتظارم با یه تصمیم بر باد هوا رفت، وقتی تمام رویاهام و همه‌ی خیالام دود شد رفت هوا، وقتی زمین خوردن روحم رو دیدم به مدت دوروز تمام این و گوش میکردم و نمیترسیدم اگر کسی اشکام و ببینه. همش تو ذهنم یه چیز بود آدما اینهمه ناامیدم کردن، اینهمه وجودم رو نادیده گرفتن، اینهمه من و از خودشون روندن اما تا اونموقع حداقل تمام امید سالم به اربعین زنده بود، به اینکه بالاخره تنهاام بمونم یکی و دارم که سرم و تکیه بزنم به پرچمای هیئتش و چادرم و بکشم رو صورتم و باهاش درد و دل کنم. اما اون لحظه، اون ثانیه چنان تا مرز رفتن و برگشتن من و زده بود زمین و وجودم رو تهی کرده بود که ترجیح میدادم سرم رو بزارم رو زمین و روحم از بدنم خارج بشه. تمام اون لحظات این بود تسکین دهنده‌ی روحِ ناآرومم:)

دیدین وقتی به بچه وعده میدی شب میبرمت پارک چقدر خوش‌حال میشه؟حالا فرض کنین شب میبریش تو ماشین از پارک رد میشی اما واینمیسی تا پیاده شه و بره بازی کنه:) دیدین بچه دست و پا میزنه، جیغ میکشه،بالا پایین میپره، گریه میکنه تا یکم دلتون بسوزه؟ تمام حس دوروزم مثل بچه‌ی وعده داده شده‌ای بود که وعده‌ش عملی نشده!

یهویی یادش افتادم و حتی یک لحظه‌ هم حاضر نیستم برگردم به اون روز و اون حس:)

‌

از جبر جغرافیایی به هر اندازش مُ.تِ.نف.فِ.رم.

من باز سوتی دادم.

تازه داشتم به یکی میگفتم من خداروشکر زیاد سوتی بد‌ نمیدم🙂

شب بخیر گفتن ما محض ادای ادب است ورنه‌ چون شب برسد اول بیداری ماست!

شکست عشقی؟نه مرسی سردرد اورثینکی دارم!