بعد عمری خدا توفیق داد بیام مسجد و وای از اخلاق پیرزنای مسجدی.

خدا مساجد و از دستشون نجات بده فقط.

وقتی استعدادا و هنرای بقیه‌رو میبینم واقعا حسودیم میشه، چون احساس میکنم هیچ استعداد و هنر خاصی ندارم.

باید اینطوری بگم که من از هر هنری یه ذره میدونم، مثلا گلدوزی و ربان دوزی بلدم اما درحد کم، نقاشی بلدما ولی در همون حد کم، خوشنویسی بلدم اما درحدیه که دست‌ خطم خوبه، بافت مو بلدم اما نه حرفه‌ای، برای همین احساس میکنم هنر خاصی ندارم و در برابر خیلیا هیچی نیستم.

اگر یکی از اینارو ادامه داده‌ بودم میتونستم به شدت حرفه‌ای باشم ولی هیچوقت نمیتونم رو یه چیز ثابت بمونم، حوصلم سر میره، خسته میشم و واقعا این حالت عذاب‌آوره.

حالا دلیلی که هنرارو نمیتونم ادامه بدمم جالبه، چون فکر میکنم باید کاری که در لحظه انجام میدم صد از صد باشه، یعنی اگر نود و نه از صد باشه دارم وقت و مواد رو حروم میکنم و وای من، چقد من بی استعداد و بی عقلم که فکر میکنم تو اینکار استعداد دارم.

حتی تو آشپزیم همینطوریم، اگر غذام باب میلم نباشه احساس میکنم دنیا به آخر رسیده، مهم نیست کسی بهم بگه غذام خوشمزه شده یا نه فقط کافیه باب میلم نباشه، احساس میکنم بدترین و مزخرفترین آشپز دنیام:)))))) زن تو اولین بارته داری فلان غذارو درست میکنی، رها کن.

بچه‌ها حالا یه چیز جدیدتر، تو عکس گرفتنم اینجوری شدم، تنها چیزی که با فراق بال میرفتم سراغش عکس گرفتن بود ولی الان وقتی عکس میگیرم از هزارتا زاویه نگاهش میکنم و آخرش به نظرم زشت‌ترین و ضایع‌ترین عکسی شده که تاحالا دیدم:)))))))) پ.ن: برای همین کمتر عکس میذارم، چون ترجیح میدم عکس نگیرم.

چیه این کمالگرایی واقعا.

بازم لعنت به معده درد که ساعت خواب من‌و خراب کرد که باز این ساعت بشینم به این‌چیزا فکر کنم.

خاورمیانه واقعا جای جالبیه، دو دقیقه گوشی رو میذاری کنار، میای میبینی یه حکومت درحال متلاشی شدنه، اونور جنگ داخلیه و کلا حوصلت سر نمیره، واقعا خاورمیانه۱۰۰/۱۰۰