اگر یکی از اینارو ادامه داده‌ بودم میتونستم به شدت حرفه‌ای باشم ولی هیچوقت نمیتونم رو یه چیز ثابت بمونم، حوصلم سر میره، خسته میشم و واقعا این حالت عذاب‌آوره.

حالا دلیلی که هنرارو نمیتونم ادامه بدمم جالبه، چون فکر میکنم باید کاری که در لحظه انجام میدم صد از صد باشه، یعنی اگر نود و نه از صد باشه دارم وقت و مواد رو حروم میکنم و وای من، چقد من بی استعداد و بی عقلم که فکر میکنم تو اینکار استعداد دارم.

حتی تو آشپزیم همینطوریم، اگر غذام باب میلم نباشه احساس میکنم دنیا به آخر رسیده، مهم نیست کسی بهم بگه غذام خوشمزه شده یا نه فقط کافیه باب میلم نباشه، احساس میکنم بدترین و مزخرفترین آشپز دنیام:)))))) زن تو اولین بارته داری فلان غذارو درست میکنی، رها کن.

بچه‌ها حالا یه چیز جدیدتر، تو عکس گرفتنم اینجوری شدم، تنها چیزی که با فراق بال میرفتم سراغش عکس گرفتن بود ولی الان وقتی عکس میگیرم از هزارتا زاویه نگاهش میکنم و آخرش به نظرم زشت‌ترین و ضایع‌ترین عکسی شده که تاحالا دیدم:)))))))) پ.ن: برای همین کمتر عکس میذارم، چون ترجیح میدم عکس نگیرم.

چیه این کمالگرایی واقعا.

بازم لعنت به معده درد که ساعت خواب من‌و خراب کرد که باز این ساعت بشینم به این‌چیزا فکر کنم.

خاورمیانه واقعا جای جالبیه، دو دقیقه گوشی رو میذاری کنار، میای میبینی یه حکومت درحال متلاشی شدنه، اونور جنگ داخلیه و کلا حوصلت سر نمیره، واقعا خاورمیانه۱۰۰/۱۰۰

قبلا چقدر قشنگ مینوشتم، انگار میدونستم جایگاه کلمات کجای جمله‌ست، انگار یه جورایی کلمه‌ها برام روح داشتن.

فکر کنم غم طولانی باعث میشه زیبا بنویسی، اما الان که روحم نسبتا آرومه و خوشحالم( چشم بدخواهام کور-نه‌که خیلیم بدخواه دار-) کلمات نوع دیگه‌ای به خودشون گرفتن، نه اینکه روح نداشته باشن، نه، روح دارن اما انگار توصیف کردن با کلماتی که به ذهنم میرسه سخته.

در اثنای این حرف‌ها باید بگم که؛ خدا لعنت کنه اونی و که وسط چله‌ی تابستون و تو گرمای وحشتناک این‌روزا برق و قطع میکنه، خیر نبینی پختم.

یه نکته‌ی دیگه‌ هم اینکه، واقعا گرمه، وحشتناک گرمه، زیرکولر با آب خنک و کلی شرایط خوب دیگه بازم گرممه، واقعا گاهی اوقات که ظهرا میریم بیرون احساس میکنم الان سرم از شدت پرتوهای خورشید و گرماش سوراخ میشه، واقعا دلم برای سرمای استخوان‌سوز زمستان تنگ شده، واقعا این هوا بسه.