به عنوان کسی که تخیل قوی‌ای داره، این دنیا زیادی خشک و بدون چیزای جالبه، الان من با این تخیل قوی چیکار کنم وقتی نه پری‌ای هست، نه خون‌آشامی، نه زامبی‌ای نه هیچی.

نه هاگوارتزی، نه کمپ دورگه‌ای، هیچی، ای بابا.

و متاسفانه یه چیزم که باید بگم اینه که تو ایران اکثر افراد به تخیل علاقه‌ای ندارن و واقعیت رو به تخیل ترجیح میدن، کلا از نظر ایرانی جماعت هرکی تخیلش قویه بچس:)))

همزمان که دلم میخواد یه تاریخ‌دان حرفه‌ای بشم، دلم میخواد یه کیک پز حرفه‌ای، خطاط حرفه‌ای، نقاش حرفه‌ای، نویسنده‌ی حرفه‌ای، طراح لباس حرفه‌ای، خیاط حرفه‌ای هم بشم و همزمان دلم میخواد اکثر کشورهای جهان رو سفر کنم و تو بعضیاشون زندگی کنم:))

واقعا یک زندگی ۸۰/۹۰ ساله در بهترین حالت برای اینهمه علاقه خیلی کمه، حداقل نیاز به سه چهارتا تناسخ دارم.

تازه یه سری چیزای دیگم هست که دلم بخواد بشم ولی اسلام دست و پام و بسته، مثلا خیلی دلم میخواست بازیگر یا خواننده بشم🦦 مخصوصا بازیگر چون میتونستم در یک سال دوتا زندگی دیگرو بازی کنم بفهمم چه حسی داره🦦

انسان بزرگسال بودن چقد سخته، همزمان دلت میخواد هزارتا مهارت و باهم پرورش بدی ولی چون عمرت کفاف نمیده باید بینشون انتخاب کنی.

خیلی دلم میخواد بدونم روحم چی دیده که این بدن و برای زندگی انتخاب کرده البته اگر طبق این تئوریا واقعا انتخاب کرده باشه.

:)))))

انسان‌های معمولی با افکار معمولی اما آزاده:)

درحالیکه ایرانی دگوری مثلا روشنفکر معتقده ایران برای فلسطین بهای زیادی داده، یکی از وسط اروپا که شاید قبل این ماجرا اسم فلسطین به گوشش نخورده، پا میشه میره تو دل اسرائیل و یک حرکت جدید رو شروع میکنه، اینه فرق انسانی که ادعای آزادی و حقوق بشر داره و کسی که واقعا آزاده!