فراخوان دومین همایش ملی سیاستگذاری اجتماعی در ایران

👨‍🎓 معرفی مختصر چند پایان نامه دکتری دفاع شده در سالهای 1399 و 1400 کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان و مساله سیاستگذار ی فرهنگی (1344-1357ش) پدیدآور: حسن شمس آبادی استاد راهنما: حمید بصیرت منش استاد مشاور: سید محمود سادات بیدگلی استاد مشاور: محسن بهشتی سرشت پژوهشکده امام خمینی (ره) و انقلاب اسلامی، گروه تاریخ انقلاب اسلامی مطالعه تعارضات سیاستگذاری فرهنگی-هویتی در ایران امروز (مورد مطالعه: تعارضات مرتبط با برگزاری مراسم روز کوروش) پدیدآور: ایرج حق ندری استاد راهنما: قربانعلی سبکتکین استاد مشاور: ابراهیم حاجیانی دانشگاه خوارزمی طراحی مدل بهبودیافته سیاستگذاری علم و فنّاوری ایران بر اساس شبکه های خط مشی پدیدآور: اسماعیل کلانتری استاد راهنما: غلامعلی منتظر استاد مشاور: سید سپهر قاضی نوری دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده مدیریت و اقتصاد الگوی مسئولیت فرهنگی در سیاست گذاری شهری با رویکرد اسلامی ایرانی پدیدآور: بشیر خالقی پور استاد راهنما: کیومرث اشتریان استاد مشاور: حسن بشیر استاد مشاور: احمدعلی قانع دانشگاه امام صادق علیه السلام، دانشکده معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات الگوی سیاستگذاری فرهنگی و ارتباطی وحدت اسلامی درجمهوری اسلامی ایران و ارزیابی عملکرد مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی براساس آن پدیدآور: مجید مختاری استاد راهنما: حسن بشیر استاد مشاور: محمدهادی همایون استاد مشاور: محسن اراکی دانشگاه امام صادق علیه السلام، دانشکده معارف اسلامی و فرهنگ و ارتباطات ناسازه‌های سیاستگذاری فرهنگی در ایران؛ مطالعه ناسازگاری سیاستها با نگرش‌های زنان و جوانان پدیدآور: سیدیاسر جلالی استاد راهنما: فاطمه جواهری استاد مشاور: سیدحسین سراج زاده استاد مشاور: کیومرث اشتریان دانشگاه خوارزمی تحلیل سیاست گذاری های رفاه اجتماعی ناظر بر همسران شهدای جنگ تحمیلی پدیدآور: زهرا کوهساری استاد راهنما: سمیه سادات شفیعی استاد مشاور: هاجر آذری دانشگاه تربیت مدرس، دانشکده علوم انسانی تبیین الگوی برنامه ریزی فرهنگی بوستان های شهری (نمونه موردی: شهر کرج) دانشگاه هنر اسلامی تبریز، دانشکده معماری و شهرسازی تبیین الگوی تعامل تبلیغی حوزه علمیه با رسانه ملی، با تأکید بر اندیشه‌های مقام معظم رهبری (موردمطالعه، تعامل معاونت تبلیغ و امور فرهنگی مرکز مدیریت حوزه‌های علمیه) پدیدآور: فضل الله شریفی استاد راهنما: محسن منطقی استاد مشاور: سید حسین شرف الدین استاد مشاور: حسن خجسته موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی (ره)، گروه مدیریت الگوی تحول فرهنگی اجتماعی از منظر قرآن کریم ( مبانی مراحل و زمینه ها) جامعه المصطفی العالمیه، مجتمع آموزش عالی امام خمینی (ره) - مدرسه عالی قرآن و حدیث بررسی مبانی فقهی دخالت ونظارت دولت در مدیریت فرهنگی کشور پدیدآور: مریم ایزدخواستی استاد راهنما: محمد نوذری فردوسیه استاد مشاور: محمد جواد حیدری خراسانی دانشگاه قم، دانشکده الهیات و معارف اسلامی صورت بندی نظریه فرهنگی آیت الله جوادی آملی پدیدآور: سیدعباس حسینی استاد راهنما: حمید پارسانیا استاد مشاور: کریم خان محمدی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام، دانشکده فرهنگ، علوم اجتماعی و رفتاری کشف نظریه اسلامی پیشرفت فرهنگی بر اساس مبانی انسان شناختی علامه طباطبایی (ره) پدیدآور: فاطمه‌السادات هاشمیان استاد راهنما: عبدالحسین خسروپناه استاد راهنما: غلامحسین گرامی استاد مشاور: سیداحمد غفاری قره‌باغ دانشگاه معارف اسلامی قم آیین پیاده روی زیارت اربعین؛ روایت ها و سیاست های فرهنگی پدیدآور: یاسر فروغی استاد راهنما: سیدحسین سراج زاده استاد مشاور: سارا شریعتی استاد مشاور: سید حسین نبوی دانشگاه خوارزمی ارائه الگوی شایستگی رایزنان و وابسته‌های فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور پدیدآور: حسین چاقمی ابیازنی استاد راهنما: سعید جعفری‌نیا استاد مشاور: امیربهرام عرب احمدی استاد مشاور: یوسف وکیلی دانشگاه خوارزمی، دانشکده مدیریت تحلیل تاریخی پدیدار شناختی تبلیغ اسلام در آمریکای لاتین با رویکرد ارتباط میان فرهنگی پدیدآور: حسین رضایی شریف‌آبادی استاد راهنما: محسن الویری استاد مشاور: سیدمحمدعلی غمامی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام، دانشکده تاریخ و مطالعات سیاسی تبلیغ دینی در جوامع چند فرهنگی (مبانی، اصول و روش‌ها) موضوع: معارف اسلامی پدیدآور: محمدکریم رحیمی استاد راهنما: محمد رفیعی استاد مشاور: حسین هادی جامعه المصطفی العالمیه، مجتمع آموزش عالی فقه - مدرسه عالی فقه و معارف اسلامی ▫️ *،* درنگ در فرهنگ @de_rang https://ble.ir/de_rang

‏سامانه هم‌اندیشی برای دریافت موج دوم نظرات نخبگان، خبرگان و فعالان فرهنگی و در جهت تلاش برای تحقق مشارکت فراگیر در رسیدن به «طرح کلان و معماری ساختار فرهنگ و رسانه کشور»، فعال شد. hamandishi.sccr.ir

🔻 نقد پیش‌نویس طرح تحوّل شورای‌عالی انقلاب فرهنگی: تحوّلی در راه خواهد بود؟! مهدی جمشیدی [1]. دوگانۀ «تاریخ‌نگاریِ انتقادیِ فرهنگی/ بی‌تاریخیِ سرگردانِ فرهنگی» انتظار این بود که در طرح، فصل و بخشی به «آسیب‌شناسیِ گذشته» اختصاص می‌یافت و مسیر پیموده‌شده، تحلیل می‌شد و «چالش‌ها/ غفلت‌ها/ لغزش‌ها»، آشکار می‌شدند، نه این‌که به ناگهان، «بایدها و نبایدها» به میان آیند و هر آنچه که در گذشته رخ داده است، نادیده انگاشته شود. ما با یک «ساختار نوپدید» مواجه نیستیم که در نقطۀ آغاز حیات خود قرار داشته باشد، بلکه این ساختار، همزاد انقلاب است و دهه‌ها، «تجربه‌های متراکمِ درست و نادرست» دارد. طرح تحوّل باید در چنین «زمینه»‌ای متولّد شود و از متن «مسأله‌ها و معضله‌های این مسیر طولانی»، سربرآورد، نه این‌که «بی‌تاریخ» و «معلّق»، در برابر مخاطب بنشیند و یکباره، مدینۀ فاضلۀ خویش را تصویر نماید. [2]. دوگانۀ «اهتمام متمرکز فرهنگی/ اهتمام پراکندۀ فرهنگی» در طرح، «مجموعۀ بسیار گسترده‌ای از تکالیف و مسئولیّت‌ها» مشخص شده‌اند، بدون این‌که «اولویت منطقی» و «ترجیحِ واقعی» در میان باشد؛ چنان‌که فهرستی از مطالبه‌های رهبر انقلاب از شورا در کنار یکدیگر درج شده‌اند. شورا نمی‌تواند چنین دستورکار وسیعی را انتخاب کند و در «همۀ زمینه‌ها» در «زمان واحد»، کامیاب شود، بلکه باید ناظر به واقعیّت‌های فرهنگیِ کنونی، معیاری برای «تقدّم» و «تأخّر» برگزیند و «دایره و دامنۀ عمل» خود را محدود سازد. شورا باید چشمی به «فرهنگ» داشته باشد و چشمی به «علم»، و در این دو قلمرو، برترین‌ها و واجب‌ترین‌ها را انتخاب کند و چندین سال، در یک جهت، حرکت و جهد کند و دستاوردی بیندوزد و توفیقی کسب کند، و آن‌گاه بر اساس داشته‌ها و اندوخته‌هایی این‌چنینی، پهنه‌های دیگری را برگزیند. برگرفتن همه‌چیز در همان گام نخست، سنگ بزرگی است که از نزدن حکایت می‌کند. حتّی اراده‌های انقلابی و ساختارشکن نیز نمی‌توانند بی‌پروا و جسورانه، «تمام امکان‌ها» را در اختیار خویش ببینند و یکه‌تازی کنند، بلکه باید در هر مقطع زمانی و با توجّه به ضرورت‌ها و اقتضاهای اینجایی و اکنونی، دست به «انتخاب‌های حکیمانه» بزنند. [3]. دوگانۀ «پایش فرهنگی/ کنش فرهنگی» همچون گذشته، در این طرح نیز «رصد/ روایت/ شناسایی» بیش از هر مسألۀ دیگری، صدرنشین است، حال‌آن‌که این امر، «مقدّمه» است و باید از آن به‌عنوان ابزاری در راستای هدف‌ها استفاده شود. فلسفۀ وجودیِ شورا، «کنشگریِ عالی در فضای فکری و فرهنگی» است و این با پایش‌بسندگی و توقف در آمار و ارقام، حاصل نمی‌شود. مسألۀ اصلی، «فاعلیّتِ بیرونی و محسوس» شوراست، امّا در این طرح، نشانی از «تحوّل» در این باره به چشم نمی‌خورد. هرچه که هست، همان «خطّ و رویّۀ پیشین» است و حداکثر این است که چند بند جزئی و فرعی به آن افزوده شده است، امّا روشن است که نمی‌توان بر این «بازاندیشی‌های ناچیز و اقلّی»، تحوّل نام نهاد و به این واسطه، در انتظار یک «اتّفاق متفاوت» نشست. [4]. دوگانۀ «قرارگاه فرهنگی/ ادارۀ فرهنگی» در این طرح، همچنان شورای ‌عالی‌ انقلاب فرهنگی در هندسه و هیئت یک «نهاد دیوان‌سالارانه»، تعریف شده که از «طراوتِ فرهنگِ جهادی» و «نشاطِ روحیۀ انقلابی»، بی‌بهره است؛ به‌طوری‌که همۀ امور در «قالب‌های رایجِ اداری» دیده شده‌اند و «نظم دیوان‌سالارانه» بر مناسبات و جهت‌گیری‌ها، حاکم است. اگر شورا نتواند برای خویش، «فضای تنفّسی تازه» تعریف نماید و از «ساختارهای متصلّب و اداری‌شدۀ کنونی»، عبور کند، در تلۀ موانع ساختارها، اسیر خواهد بود و گرهی را نخواهد گشود. وقتی بوروکراسی برای تجدّد، در حکم «قفس آهنین» است، پُر رواضح است که برای انقلاب اسلامی نیز چنین خواهد بود و ما به طریق اولی، باید خود را از قید و بند آن رها کنیم. شورا به اندازه‌ای که از قواعد دیوان‌سالاری فاصله می‌گیرد و به نهاد انقلابی و جهادی نزدیک می‌شود، کامیاب خواهد بود، امّا به دلیل عادی‌انگاریِ فرهنگِ رقیب و غلبۀ آن، در این باره اندیشه نشده و به عنوان پیش‌فرض قهری و جبری، بر روح طرح، حاکم شده است. [5]. دوگانۀ «بایدهای فرهنگی/ فن‌آوری‌های فرهنگی» پس از این که وضع آرمانی، مشخص گردید، باید «سازوکارها» و «روش‌ها»یی برای گذار انتخاب شوند که قدرت «انتقال» و «جابجایی» داشته باشند. به‌عبارت‌دیگر، ما به یک «نقشۀ راه» نیاز داریم که در آن، «مسیرها» و «معبرها»ی عبور از وضع کنونی به وضع آینده، تعیین شده باشد، نه این‌که تنها به سلسله‌ای از بایدها و نبایدها - که آیت‌الله خامنه‌ای آنها را در طول دهه‌ها گذشته طلبیده است - اشاره شود و «منطق» و «مجرا»ی گذار، نادیده انگاشته شود. خود آیت‌الله خامنه‌ای از این روش‌ها و شیوه‌ها به‌عنوان «فن‌آوری‌های فرهنگی» یاد می‌کند و معتقد است که پارۀ مهمّی از خلّاقیّت‌های فرهنگی، معطوف به آن است. http://fdn.ir/67996

صوت نشست بررسی طرح تحول شورای عالی انقلاب فرهنگی با حضور حجت الاسلام نامخواه و آقای دکتر وکیلیان در تاریخ 27 دی 1400

کارگاه آموزشی «سیاست نامه نویسی» به صورت حضوری در ۵ جلسه ۲ ساعته با تدریس کیومرث أشتریان (عضو هیئت علمی دانشگاه تهران با سابقه همکاری با اندیشکده ها و سازمان های دولتی) دانشجویان ضمن آشنایی با چیستی و ساختار سیاست نامه به صورت عملی نیز تجربه یادداشت یک سیاست نامه را کسب خواهند کرد. ظرفیت محدود است و رزومه علاقه مندان برای صلاحیت شرکت در کارگاه بررسی خواهد شد. . توجه داشته باشید که شرکت کنندگان پذیرفته شده می بایست امکان حضور در تمامی جلسات و در شهر تهران را داشته باشند. * چه کسانی بهتر است در کارگاه «سیاست نامه نویسی» ثبت نام کنند؟ 1. دانشجویانی که تجربه نگارش متن سیاستی را داشته اند. 2. دانشجویان و فارغ التحصیلان مقطع ارشد و دکتری رشته های سیاستگذاری، اقتصاد، مدیریت، علوم سیاسی، حقوق، جامعه شناسی و سایر رشته های مرتبط 3. افرادی که سابقه فعالیت در اندیشکده ها و مؤسسات سیاست پژوهی را دارند. و رزومه های افراد دغدغه مند از رشته های دیگر و یا در مقطع کارشناسی هم بررسی خواهد شد زمان ثبت نام: ۲۸ دی الی ۵ بهمن ۱۴۰۰ شروع کلاس ها: ۱۴ بهمن ماه الی ۲۶ اسفند هزینه ثبت نام دوره: پانصد هزارتومان • تخفیف 50 درصدی برای دانشجویان و فارغ التحصیلان تحصیلات تکمیلی رشته های سیاستگذاری، اقتصاد، مدیریت، علوم سیاسی، حقوق و جامعه شناسی • تخفیف 30 درصدی که برای افرادی که عضو یا سابقه فعالیت اندیشکده ای دارند.

توجه به ماهیت برساخته‌بودن دانش، بسیار مهم است. سیاست‌گذاری عمومی برایندی از برخورد و مواجهه انگیزه‌ها، منافع و مطالبات قشرهای گوناگون یک جامعه است. در این مواجهه، نوعی توازن و دانش مشترک پدید می‌آید. دانش، در نهایت، در واقع همان آگاهی‌های نظام‌مند و صیقل‌خورده‌ای است که در‌باره نوع اداره این منافع و مطالبات به دست می‌آید. هر‌چه آزادی و مباحثه کارشناسی درباره این مطالبات بیشتر باشد، فرض بر این است که به قراردادی اجتماعی نزدیک‌تر می‌شویم. این قراردادها را دانش می‌نامیم؛ قراردادهایی که با زبان فنی و تخصصی رشته‌های گوناگون، نگارش و انباشت می‌شود. بنابراین دانش سیاست‌گذاری عمومی عبارت است از مواجهه مطالبات گوناگون با تفکر کارشناسی و تلفیق این دو به‌گونه‌ای که به یک قرارداد اجتماعی منجر شود. این، همان ساختار اجتماعی تولید دانش است که اصلی‌ترین راهکار برای سیاست‌های عمومی است. دانش در یک سیر از شخصی به عمومی و برعکس در درون یک جامعه رشد می‌کند و در پهنه اجتماع گسترش می‌یابد و مبنایی برای دیوانسالاری می‌شود. این فرایندی مدیریتی است که از طریق دست نامرئی اجتماع اعمال می‌شود. شناسایی این فرایند و تسهیل آن در قالب سازوکارهای نظام ملی نوآوری یکی از ضرورت‌های سیاست‌گذاری عمومی است. این وظیفه باید از سوی معماران نظام سیاسی درک و پیگیری شود. یکی دیگر از این راه‌ها، آن است که بخش مهمی از فعالیت‌های احزاب باید به سوی فعالیت‌های سیاستی گرایش پیدا کند. بخش مهمی از فعالیت‌های احزاب سیاسی باید سیاستی شود؛ یعنی مبارزه قدرت را از طریق تولید دانش سیاستی و پیشنهادهای مشخص در حوزه سیاست‌های عمومی همچون سیاست‌های صنعتی، سلامت، کشاورزی، اداری و‌... دنبال کنند تا بتوانند دانش اجتماعی تصمیم عمومی را تعمیق ببخشند و آن را تثبیت و تحکیم کنند. دانش تصمیم در بدنه اجتماعی باید وَرز بیابد و بتواند از طریق احزاب به چرخه قدرت راه یابد. تفکیک «سیاسی» از «سیاستی» نادرست است و اساسا امکان‌پذیر نیست. تلفیق این دو می‌تواند راهگشا باشد. تولید علم اجتماعی، تحریر و تقریر گفت‌وگوهای اجتماعی و شکل‌گیری گفتمان اجتماعی می‌تواند تجربه فردی و منزوی را به تجربه جمعی تبدیل کند. تبدیل دانش شخصی عالمان به تجربه اجتماعی، از طریق عرصه عمومی علم، یعنی ساختار اجتماعی دانش سیاست‌گذاری انجام می‌شود.

مسئله اصلی در سیاست‌گذاری عمومی در ایران کیومرث اشتریان.استاد دانشگاه تهران فهرستی مفصل از اصلی‌ترین مسائل سیاست‌گذاری عمومی در ایران می‌توان برشمرد؛ از تورم مزمن تا تحریم، بی‌کاری، اقتصاد غیرپویا و‌... . در این میان، می‌توان گفت یکی از مسائل ریشه‌ای و بلکه تمدنی در سیاست‌گذاری عمومی در ایران، ضعف ما در «ساخت اجتماعی تصمیم عمومی» است. سیاست‌گذاری عمومی برای آنکه بتواند بر بستری از دانش شکل بگیرد، نمی‌تواند صرفا به اندیشه‌های منفرد عالمان حوزه‌های گوناگون علمی متکی باشد. دانش دانشوران و تجربه مدیران باید بتواند به طرز معنا‌داری به بدنه اجتماعی متصل باشد و از طریق ساختارهای اجتماعی نقد، بازتولید و منتشر شود. «دانش‌های» سیاست‌گذاری در ایران در میان پژوهشگران، مدیران و صاحبان کسب‌وکارهای عمومی و خصوصی پراکنده است. این پراکندگی به جمع نمی‌آید و در جمع به صورت منظمی تولید و نشر نمی‌شود. دانش سیاست‌گذاری عمومی چیزی جز مطالعه منظم پدیده‌ها و نقد و بررسی آن نیست. تولید دانش، نه در گوشه آزمایشگاه‌ها یا در پستوی دفترهای اداری، بلکه در یک فرایند اجتماعی باید انجام شود. تنها در چنین صورتی است که می‌توان گفت یک نظام تصمیم‌گیری، دانش‌محور است. دانش باید انباشت‌شده و در دسترس همگان باشد تا بتواند به صورتی پایدار (sustainable) در خدمت سیاست‌های عمومی باشد. شاید اغراق نباشد اگر بگوییم تصمیم‌گیری در بخش عمومی در ایران، فاقد حافظه بین‌نسلی و فاقد ساختار اجتماعی است. مسئله واقعی اما این نیست که این نظام تصمیم‌گیری فاقد حافظه است، بلکه مسئله اصلی این است که این نظام تصمیم‌گیری نمی‌تواند واجد حافظه باشد. اما چرا؟ برای اینکه انباشت دانش صورت گیرد، این نظام باید بتواند ساختار و فرایندی را برای این انباشت داشته باشد. این ساختار‌ها و فرایندها را ساخت اجتماعی تصمیم می‌نامیم. ساخت اجتماعی تصمیم، عبارت است از نظامی که در آن انباشت، تجرید و تعمیم دانش امکان‌پذیر باشد. دانش باید بتواند در فرایندی اجتماعی به نقد و بررسی گذاشته شود و سپس انباشت صورت گیرد و بتواند از طریق سازوکارهای اجتماعی، مثلا سازوکار رسانه‌ای، حزبی، اداری یا دانشگاهی، به تجربه عمومی و مشترک تبدیل شود. این «تجربه عمومی مشترک» پشتوانه‌ای پایدار و مستمر برای سیاست‌گذاری عمومی است. کشفیات و نظریه‌های متفرق و بریده از بدنه عمومی و اجتماعی نمی‌تواند به یک جریان اجتماعی دانشی تبدیل شود؛ مگر آنکه از صافی‌های نقد عمومی و ساختارهای اجتماعی-اداری گذر کند. تجربه شخصی پژوهشگران و عالمان باید بتواند وارد جریان عمومی جامعه شود و به تجربه عمومی یک جامعه تبدیل شود تا امکان ورود به چرخه‌های سیاست‌گذاری را بیابد. این تجربه جمعی است که می‌تواند مبنای سیاست‌گذاری باشد و نه تجربه شخصی و منزوی یک پژوهشگر. اما این ساختارها و فرایندها که می‌تواند تجربه شخصی عالمان را به تجربه اجتماعی و عمومی تبدیل کند، چیست؟ شماری از این ساختارها و فرایندهای اجتماعی را می‌توان به این شرح بیان کرد: ثبات سیاسی که جامعه را از التهابات عمومی محافظت کرده و امکان شکل‌گیری سنت اداری را فراهم کند؛ احزاب سیاسی که هویت سیاستی (و نه صرفا سیاسی) روشنی داشته باشند؛ نظام دانشگاهی که اتصال به نیازهای جامعه داشته باشد؛ وجود میزانی از آزادی و استقلال آکادمیک که نوآوری را امکان‌پذیر کند؛ استقلال قضائی که امنیت لازم را برای پویایی جامعه سیاسی و سیاستی فراهم کند؛ وجود عرصه عمومی برای گفت‌وگوی سیاستی تا بتوان آرای مربوط به اداره امور را در چشم‌انداز عمومی قرار داد و فردیت را به جمعیت پیوند زند و‌... . اگر دانش اجتماعی تجمیع شود و تعمیم یابد، این دانش نهادینه می‌شود و می‌توان تصمیم‌گیری‌ها را اصلاح کرد. به تعبیر و تمثیلی، در ترافیک و راهبندان، مشکل این نیست که رانندگان فن رانندگی بلد نیستند، همه بلدند رانندگی کنند؛ راه را باز کنید! مشکل بسته‌بودن راه است و نه فن رانندگی. راه باید از طریق قواعد اجتماعی رانندگی باز شود، نه فن رانندگی. راه دانش‌محوری در سیاست‌های عمومی، بازکردن راه ساختارهای اجتماعی است. راه‌حل این مشکل اساسی از وقوف به مشکل، خودآگاهی و فهم می‌آید. نخستین گام این است که به درک روشنی از این مشکل خود آگاه شویم و در‌باره آن به صورت منظمی سخن بگوییم. تأکید من بر گفت‌وگوی منظم و انباشتی است. گفت‌وگو‌ها اگر منظم و انباشتی نباشد، مفید فایده نیست. اساسا «نظم گفت‌وگویی و تجمیع و تجرید آن»، مهم‌ترین سازوکار اجتماعی‌شدن دانش است. آگاهی از مشکل می‌تواند راه را بگشاید و تدبیر ما را موجب شود. یکی از مهم‌ترین سازوکارهای اجتماعی‌شدن دانش سیاست‌گذاری، عبارت است از جدی‌شدن تضارب آرا در مجله‌های علمی-پژوهشی ایران و گفت‌وگوهای هدفمند کارشناسان و مدیران اجرائی.

یادداشت نخست کیومرث اشتریان در موضوع شورای عالی انقلاب فرهنگی در روزنامه شرق

یادداشت دوم کیومرث اشتریان در موضوع شورای عالی انقلاب فرهنگی در روزنامه شرق

یادداشت سوم کیومرث اشتریان در موضوع شورای عالی انقلاب فرهنگی در روزنامه شرق