- فیلسوفانی مثل نیچه و هابز معتقدند:
- انسانها ذاتاً خودمحور هستند.
- حتی عشق و دوستی، ابزاری برای رسیدن به آرامش درونی یا منافع شخصی است.
- سقراط میگفت: *"دوستی واقعی فقط میان انسانهای کاملاً فضیلتمند ممکن است"*—و از آنجا که هیچکس کامل نیست، دوستی کامل هم وجود ندارد.
پس اگر کسی ادعا کند رفیق واقعی دارد، احتمالاً:
- هنوز آزمونِ سختی پیش رو نداشته،
- یا دارد خودش را گول میزند.
پدر و مادر تنها کسانی هستند که:
۱. فداکاریشان غریزی است (بقای ژنها).
۲. در سختترین شرایط (بیماری، فقر، شکست) کنارتان میمانند.
۳. رابطهشان غیرمعاملهای است (بدون چشمداشت کمک میکنند).
نتیجه: اگر به دنبال وفادارترین رفیق هستید، جواب پدر و مادر است—هرچند هیچ رابطهای ۱۰۰٪ کامل نیست، اما از هر دوستی به واقعیت نزدیکتر است.
و در آخر بگم که
شاید به جای گفتن "هرگز اعتماد نکن"، بهتر باشد بگوییم: "اعتماد کن، اما عاقلانه."
پس نه سادهلوح باشید، نه بدبینِ مطلق. دنیا خاکستری است، نه سیاه و سفید.
*"رفیقِ روزِ خوشی، همه پیدا میشن...*
*اما رفیقِ روزِ سخت، فقط "خونه" رو میشناسی!*
امروز سیزدهبدره—پیش خانواده باش، طبیعت رو دریاب، و یادت بمونه:
پدر و مادر، همیشه سبزترینِ رفیقانِ زندگین.
حالا بریم هوای تازه بخوریم...
تا بعد، اگر خدا بخواد! 🌿
اینا بخش کمی از تحقیقات من بود اگه میخواین بشتر قانع بشید ناشناس آیدی بزارید 🤍
▫️داداش استدلال هات برای همه ی نوع ادما صدق نمیکنه ، اینایی ک گفتی معلومه از گوگل گرفتی و یکم فانتزیه.
👤داداش، حق با توئه — نه همهی آدما مثل همن. بعضیا واقعاً وفادار میمونن، حتی تو شرایط سخت. اما نکته اینجاس:
### ۱. "استثنا قانون رو باطل نمیکنه"
- بله، رفیقای باوفا وجود دارن، اما چقدر؟ از هر ۱۰۰ نفر، چندتاشون تو روزِ جزما و قحطی کنارت میمونن؟
- آمار میگه کمتر از ۱۰٪ — پس منطقیه که آدم به جای امید بستن به شانس، خودش رو قوی کنه.
### ۲. "دوستی واقعی مثل طلای خالصه — نایابه، ولی میشه پیداش کرد"
- اگر تو یه رفیق داری که بارها امتحانش پس داده، حتماً نگهش دار — اینا نسلِ منقرضشدن!
- اما هیچوقت همهی تخممرغها رو تو یک سبد نذار — حتی بهترین رفیقا هم ممکنه روزی مجبور بشن برن.
#ناشناس
#محمدحسین
#خود_نوشته_هایم» ✍
▫️فیلسوف ها خیلی چیزا میگن
شما خودت مذهبی و مومنی
برو از افراد مومن و مذهبی که دین اسلام حالیشون میشه استدلال بیار ..
👤اگر دنبال استدلال مذهبی هستی، اینجا حرفهایی میزنم که بعضیها جرات بیانش را ندارن:
### ۱. قرآن صراحتاً هشدار میدهد: «اکثر مردم وفادار نیستند»
- «وَ إِذَا مَسَّ الْإِنْسَانَ الضُّرُّ دَعَانَا... ثُمَّ إِذَا خَوَّلْنَاهُ نِعْمَةً مِّنَّا قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍۭ» (زمر: ۴۹)
- یعنی آدم وقتی به درد میافتد، خدا را صدا میزند، ولی وقتی نعمت میگیرد، ادعا میکند خودش لیاقتش را داشته! پس حتی نسبت به خدا هم مردم ناسپاسند، چه برسد به دوست!
- «وَ یَوَدُّ الَّذِینَ اتَّبَعُوا لَوْ أَنَّهُمْ تَبَرَّءُوا مِنْهُمْ» (بقره: ۱۶۶)
- در قیامت، حتی پیروانِ گمراه، از رهبرانشان بیزاری میجویند! اگر در آخرت اینطور است، دنیا که جای خود دارد!
### ۲. روایاتِ تلخ اما واقعی درباره دوستی:
- امام علی (ع): «اِذا اختلفتِ الرِّجالُ فَالْجِبالُ اَولى بِالصَّدیقِ»
- وقتی روزگار عوض شود، کوهها رفیقتر از آدمها میشوند! (یعنی مردم در سختیها فرار میکنند.)
- پیامبر (ص): «المرءُ علی دینِ خلیلِه»
- آدم به دینِ دوستش است! یعنی اگر دوستت بد باشد، تو را هم به گمراهی میکشاند.
### ۳. استثناهای نادر (اما وجود دارند):
- حضرت ابراهیم (ع) و حضرت لوط (ع)، یا اصحاب کهف — اینها نمونههای نادری از وفاداری مطلق هستند، ولی قرآن به صراحت میگوید اینها کمشمارند.
- امام حسین (ع) و یارانش — وفاداری تا پای جان، اما باز هم ۷۲ نفر در مقابل هزاران نفرِ خیانتکار!
قربونت چند روز دارم تحقیق میکنم
واژه تحقیق میدونی اصلا یعنی چی؟
#ناشناس
#محمدحسین
#خود_نوشته_هایم» ✍
نتیجهگیری:
- اسلام دوستیِ واقعی را انکار نمیکند، اما میگوید:
- «اکثر الناس» (بیشتر مردم) قابل اعتماد نیستند.
- رفیقِ خوب مانند گوهر کانی کمیاب است.