تفاهم‌نامه اسلام‌آباد مقاله مهم نشریه رسپانسیبل استیت‌کرفت با این تیتر: آیا قرار بود تفاهم‌نامه اسلام‌آباد از ابتدا کنار گذاشته شود؟ و این نتیجه‌گیری: "اکنون شواهد نشان می‌دهد که دولت ترامپ از تفاهم‌نامه اسلام‌آباد برای وقت‌کشی و تضعیف اهرم‌های فشار ایران استفاده کرده است، بی‌آنکه واقعاً قصدی برای اجرای آن داشته باشد." اخیراً برخی از طرفداران دوآتشه تفاهم‌نامه اسلام‌آباد مدعی شده‌اند که از همان ابتدا می‌دانستند آمریکا قصد اجرای آن را ندارد. البته این افراد توضیح نداده‌اند که اگر چنین بود، چرا ماه‌ها از این تفاهم‌نامه به‌عنوان «سند افتخار» یاد می‌کردند و برای تخریب کسانی که از همان ابتدا صریحاً می‌گفتند آمریکا به آن پایبند نخواهد ماند، پروژه‌بگیر استخدام کردند. لطفا با تحلیل‌های غلط بیش از این برای کشور هزینه ایجاد نکنید. متن مقاله: هنگامی که به نظر می‌رسید رئیس‌جمهور ترامپ با پذیرش تفاهم‌نامه کوتاه‌عمر ۱۷ ژوئن، با پایان جنگ ایران موافقت کرده است، بسیاری از سناتورهای جمهوری‌خواه به‌شدت نگران شدند. سناتور بیل کسیدی، جمهوری‌خواه ایالت لوئیزیانا، آشکارا توافق را به باد انتقاد گرفت و هشدار داد که رونالد ریگان «در گور خود می‌لرزد». پس‌ازآن نیز بر سر راهبرد دولت، میان او و دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، مشاجره‌ای لفظی درگرفت. بااین‌حال، مخالفت‌ها با تفاهم‌نامه ایران ناگهان فروکش کرد. کسیدی در جلسه‌ای توجیهی با جی. دی. ونس، معاون رئیس‌جمهور، و استیو ویتکاف، فرستاده ترامپ، شرکت کرد و توضیحات آنان او را متقاعد ساخت که در رأی‌گیری‌های آینده درباره قطعنامه‌ اختیارات جنگ در قبال ایران، رای خود را تغییر دهد. او پس‌ازآن اظهار داشت دولت برای تحقق بسیاری از اهداف اولیه جنگ، ازجمله نابودی یا تضعیف برنامه هسته‌ای، موشک‌های بالستیک و توانمندی‌های جنگ متعارف ایران، «طرحی قابل‌قبول» دارد. ممکن است ترامپ و تیمش کسیدی و همکاران او را برای هم‌سو شدن با دولت تحت فشار قرار داده باشند؛ اما احتمال بیشتر آن است که آنان را از رازی آگاه کرده‌اند: قرار نبود این توافق مدت زیادی دوام بیاورد. شواهد علنی به‌وضوح نشان می‌دهد که ترامپ تفاهم‌نامه را نه برای پایان دادن به جنگ، بلکه برای تضعیف اهرم فشار ایران در تنگه هرمز و قرار دادن آمریکا در موقعیت مناسب‌تری برای دورهای بعدی جنگ امضا کرد. صرف‌نظر از اقدامات دریایی دولت، نشانه‌های دیگری نیز وجود دارد که نشان می‌دهد دولت ترامپ از ابتدا قصد نداشت تفاهم‌نامه را اجرا کند. مارکو روبیو، وزیر امور خارجه و مشاور امنیت ملی، به‌جای حمایت از آتش‌بس در لبنان، بلافاصله برای تضعیف آن اقدام کرد و از توافق سه‌جانبه جداگانه‌ای خبر داد که خلع سلاح حزب‌الله محور اصلی آن بود. این توافق جانبی، دستاویزی در اختیار اسرائیل قرار داد تا اشغال جنوب لبنان و تخریب ده‌ها روستا در مناطق تحت کنترل خود را ادامه دهد. افزون بر این، اگرچه تفاهم‌نامه آمریکا را ملزم می‌کرد دسترسی ایران به دارایی‌های خارجی مسدودشده بر اثر تحریم‌های آمریکا را فراهم سازد، مقام‌های دولت به‌سرعت اهمیت این تعهد را کم‌رنگ کردند. آنان گفتند: «هیچ‌یک از این پول‌ها هرگز به دست ایران نخواهد رسید» و اظهار داشتند که تنها امکان استفاده از آن برای خریدهای بشردوستانه فراهم خواهد شد. این رویکرد یادآور تعهدات مشابه دوران بایدن بود که آن‌ها نیز عملی نشدند. اما این تحولات تنگه هرمز بود که فروپاشی توافق را رقم زد. ایران تفاهم‌نامه را تثبیت‌کننده کنترل خود بر تنگه هرمز و تأییدکننده اختیارش در تعیین نحوه عبورومرورهای آینده از این گلوگاه حیاتی انرژی می‌دانست؛ اما واشنگتن بلافاصله تلاش‌های پیشین خود را برای ایجاد دالان ترانزیتی جداگانه‌ای در آب‌های عمان ــ خارج از نظارت و کنترل ایران ــ شتاب بخشید. در توصیه‌نامه‌ای که مرکز مشترک اطلاعات دریاییِ نیروهای دریایی ائتلاف در ۱۸ ژوئن، بلافاصله پس از امضای تفاهم‌نامه، منتشر کرد، از کشتی‌های تجاری خواسته شده بود برای اطلاع از چگونگی عبور ایمن، با یک رابط نیروی دریایی آمریکا تماس بگیرند. همچنین فایننشال تایمز در ۲۳ ژوئن به نقل از سه مدیر شرکت‌های کشتیرانی گزارش داد: «آمریکا و شماری از شرکت‌های بیمه غربی به کشتی‌ها توصیه می‌کنند از مسیری در سمت عمانی تنگه عبور کنند که تحت پوشش هوایی آمریکا قرار دارد؛ اقدامی که مالکان کشتی‌ها را درباره انتخاب مسیر مناسب سردرگم کرده است.» یکی از مقام‌های دولت آمریکا که در ۱۹ اوت از موفقیت ظاهری این دالان سخن می‌گفت، به آکسیوس اظهار داشت: «اکنون دو ماه است که ما مسیر جنوبی تنگه هرمز را کنترل می‌کنیم.» این بازه زمانی تقریباً به‌طور دقیق با امضای تفاهم‌نامه در ۱۷ ژوئن مطابقت دارد.

ونس در اواخر ژوئن توضیح داد که جریان انرژی تا چه اندازه در محاسبات دولت درباره تفاهم‌نامه نقش محوری داشته است. او گفت: «آنچه رئیس‌جمهور از ما خواسته این است که از این تفاهم‌نامه استفاده کنیم تا، به‌نوعی، اقتصاد نفتی جهان را دوباره تغذیه و بخشی از ذخایر را تجدید کنیم و سپس ببینیم چه برگ‌هایی در دست داریم.» وی افزود رئیس‌جمهور «فشار زیادی را از اقتصاد جهانی برداشته است... بی‌آنکه حتی یکی از دستاوردهای خود را واگذار کند و درعین‌حال، گزینه‌های فراوانی را برای خود محفوظ نگه داشته است.» البته تعیین دقیق نیت ترامپ درباره تفاهم‌نامه دشوار است. ممکن است استدلال شود که حتی اگر ترامپ قصد نداشت تفاهم‌نامه را مو‌به‌مو اجرا کند، امیدوار بود بتواند با تکیه بر اراده و اعمال فشار، از آن به‌عنوان نقطه آغاز پایان جنگ استفاده کند. اما این تبیین روشن نمی‌کند که چرا جمهوری‌خواهان جنگ‌طلب سرانجام با تفاهم‌نامه همراه شدند؛ همچنین دلیل قانع‌کننده‌ای برای رد فوری جنبه‌های اصلی توافق از سوی ترامپ ارائه نمی‌دهد. در عوض، این واقعیت‌ها نشان می‌دهد که آمریکا تفاهم‌نامه را چیزی بیش از ابزاری برای وقت‌کشی نمی‌دانست؛ ابزاری که قرار بود بدون توسل به یک حمله نظامی تمام‌عیار، موقعیت ایران را تضعیف کند. https://responsiblestatecraft.org/mou-trump-iran/ @IzadiFoad

ده توصیه اندیشکده آمریکایی برای سوریه‌سازی ایران: ۱- گذار سیاسی در ایران مستلزم راهبردی یکپارچه است. نه عملیات نظامی، نه فشار اقتصادی و نه اعتراضات مردمی، هیچ‌یک به‌تنهایی نمی‌توانند موفق شوند. باید هم‌زمان با تقویت مخالفان، توانایی‌های جمهوری اسلامی برای حکمرانی نیز تضعیف شود. ۲- اهمیت اصلی اعتراضات در این است که می‌تواند محاسبات نخبگان را تغییر دهد. جنبش‌های اعتراضی از سال ۲۰۰۹ تاکنون نتوانسته‌اند سازمانی یکپارچه ایجاد کنند یا موجب ریزش در میان نخبگان شوند؛ دو مؤلفه‌ای که برای تحقق گذار ضروری‌اند. ۳- ضعف اصلی مخالفان، فقدان یک تشکل سیاسی واحد است. چنین تشکلی باید فعالیت‌های کنشگران داخل کشور و خارج‌نشین، گروه‌های کارگری، زنان، دانشجویان، جوامع قومی، فن‌سالاران، فعالان اقتصادی و چهره‌های دینی اصلاح‌طلب را هماهنگ کند. ۴- حمایت آشکار آمریکا یا اسرائیل می‌تواند به گزاره مربوط به نفوذ خارجی اعتبار ببخشد، مشروعیت مخالفان را تضعیف کند و مانع ریزش در میان نخبگان شود. ازاین‌رو، کمک‌ها باید محرمانه باشد. ۵- مناطق امنِ تحت حفاظت می‌توانند فضای مطمئنی برای ایجاد نهادهای جایگزین حکمرانی فراهم کنند، مانند اتفاقی که در منطقه ادلب در سوریه افتاد. چنین مناطقی ممکن است ابتدا در کردستان یا بلوچستان ایران شکل بگیرند؛ اما اتکای صرف به پایگاه‌هایی در مناطق اقلیت‌نشین می‌تواند روایت‌های تجزیه‌طلبی را تقویت کند. این مناطق باید به پایگاهی برای جنبشی که توانایی گسترش نفوذ خود به مناطق فارسی‌زبان را نیز داشته باشد تبدیل شوند. ۶- این مناطق امن به دسترسی مرزی، منابع مالی، ارتباطات امن، رسانه‌های مستقل، تخصص حقوقی و ظرفیت اداری نیاز خواهند داشت. مهم‌ترین ارزش این مناطق، سیاسی و روانی خواهد بود. از دست رفتن کنترل بلامنازع حکومت بر بخشی از سرزمین می‌تواند تصور ماندگاری نظام را تضعیف کند، اعتماد نخبگان به آن را کاهش دهد و مقامات، فعالان اقتصادی و نیروهای امنیتی را به جدایی از حکومت ترغیب کند. ۷- برای رسیدن به این اهداف ایالات متحده باید از ابزارهای سیاسی، اقتصادی، دیپلماتیک و اطلاعاتی استفاده کند. اولویت‌ باید تسهیل شکل‌گیری مخالفانی برخوردار از نمایندگی گسترده، حمایت از رسانه‌های فارسی‌زبان و ارتباطات امن، و معرفی یک بدیل معتبر و قادر باشد. ۸- سیاست آمریکا باید میان مقامات ارشد مسئول سرکوب و فن‌سالاران، کارمندان دولت، مدیران استانی، فعالان اقتصادی و نیروهای امنیتی تمایز قائل شود؛ زیرا همکاری گروه دوم با حکومت ممکن است ناشی از تردید و نااطمینانی باشد، نه وفاداری ایدئولوژیک به جمهوری اسلامی. ۹- نقش اسرائیل، اعمال فشار مستمر نظامی و اطلاعاتی علیه فرماندهان سپاه پاسداران، موشک‌ها، پهپادها، سامانه‌های فرماندهی و زیرساخت‌های تولیدات نظامی خواهد بود. ۱۰- فعالیت‌های اطلاعاتی باید شکاف‌های درون نخبگان، فرصت‌های ریزش و شرایط مساعد برای ایجاد فضاهای سیاسیِ تحت حفاظت را شناسایی کنند. اسرائیل همچنین باید حزب‌الله، گروه‌های مسلح عراقی، انصارالله یمن و دیگر شرکای منطقه‌ای را که برای تهران عمق راهبردی فراهم می‌کنند، مختل سازد. -------------- بعد از اینکه ایران سوریه‌سازی شد چه می‌شود؟ این پاراگراف از مصاحبه هفته پیش تام باراک، سفیر آمریکا در ترکیه و نماینده ویژه ترامپ در امور سوریه را ببینید: خبرنگار: اما یکی از بزرگ‌ترین چالش‌هایی که سوریه با آن روبه‌روست، از جانب متحد شما، اسرائیل، ناشی می‌شود. اسرائیل بخش‌هایی از خاک سوریه را اشغال کرده و به گفته رئیس‌جمهور الشرع، بیش از ۵۰۰ بار زیرساخت‌های سوریه را بعد از فروپاشی دولت اسد بمباران کرده است. آیا وقت آن نرسیده است که ایالات متحده با قاطعیت وارد عمل شود و بگوید: «دیگر بس است»؟ باراک: اسرائیل‌ها حق داشتند صبر کنند و ببینند که آیا این حکومت رویکردی تهاجمی در پیش خواهد گرفت یا رفتاری آرام خواهد داشت. به نظر من، الشرع در شرایطی بسیار دشوار عملکرد بسیار خوبی داشته است. او خطاب به اسرائیل گفته است: «من قصد تجاوز و زیاده‌خواهی ندارم؛ مشکلی با اسرائیل ندارم و خواهان عادی‌سازی روابط با اسرائیل هستم.» اما اسرائیل، با توجه به همه مسائل دیگری که با آنها درگیر بوده، می‌گوید: «هنوز مطمئن نیستیم و برای تصمیم‌گیری به زمان نیاز داریم.» این مسائل در رابطه با لبنان، سوریه و عراق برای اسرائیل، مسائل دشواری هستند و امیدواریم اوضاع آرام شود. خبرنگار: اما جناب سفیر، مسئله تنها به مرزهای جنوبی سوریه محدود نمی‌شود؟ اسرائیل در ماه اوت، یک پایگاه هوایی در نزدیکی مرز ترکیه را نیز هدف حمله قرار داده است. ویدئو مصاحبه با باراک: https://virasty.com/IzadiFoad/1792491335973644275 متن مقاله اندیشکده میدل ایست فوروم: https://www.meforum.org/mef-reports/fracturing-the-iranian-regime @IzadiFoad

هم می‌جنگیم و هم مذاکره می‌کنیم؟ ترامپ دیروز گفت: «گفت‌وگوها در جریان است. آنها می‌خواهند گفت‌وگو کنند و همچنان به گفت‌وگو ادامه می‌دهند. صادقانه بگویم، ما وقت داریم. این یک جنگ است، اما جنگی متعارف نیست.» ترامپ در ماه‌های گذشته بارها گفته که ایران با او در حال گفت‌وگوست و خواهان ادامه مذاکرات است. چرا او اصرار دارد این ادعا را تقریباً هر روز تکرار کند؟ ۱. می‌خواهد خود را مدیر صحنه و مهارکننده طرف مقابل نشان دهد؛ کسی که هم جنگ را هدایت می‌کند و هم مسیر رفتار ایران را در اختیار دارد. ۲. می‌خواهد القا کند که حتی پس از کشتن رهبر ایران نیز می‌تواند مقامات ایرانی را پای میز مذاکره نگه دارد و در چارچوب بده‌بستان‌های مذاکراتی، از آنان امتیاز بگیرد. ۳. می‌خواهد نشان دهد که طرف ایرانی، با وجود تمام تجربیات گذشته، همچنان در فضای مذاکره به سر می‌برد؛ بنابراین، در صورت حمله مجدد آمریکا، پاسخ ایران نیز احتمالاً به‌گونه‌ای تنظیم خواهد شد که راه برای مذاکرات پس از حمله همچنان باز بماند. ۴. می‌کوشد این تصور را ایجاد کند که هنوز امیدی به موفقیت مذاکرات وجود دارد و در نتیجه، بازار نباید خود را برای تشدید بحران و افزایش فزاینده قیمت نفت آماده کند. ۵. می‌خواهد نشان دهد که هنوز مقاماتی در جهان مایل‌اند با او مذاکره کنند و همچنان باور دارند که دولت آمریکا به تعهدات مذاکراتی خود پایبند خواهد ماند... ازاین‌رو، عبارت «هم می‌جنگیم و هم مذاکره می‌کنیم» نه‌تنها نادرست، بلکه خطرناک است. معنای عملی چنین سیاستی آن است که برخی مقامات ایران اصرار دارند از تجربیات گذشته هیچ درسی نگیرند و حتی در میانه جنگ نیز امید خود را به مذاکره با طرفی حفظ کنند که بارها مذاکره را به پوششی برای فشار، فریب و حمله تبدیل کرده است. سیاست صحیح را می‌توان در سخنان ۲۶ تیر سردار محسن رضایی خلاصه کرد: «سیاستِ هم جنگ، هم مذاکره تمام شده است.» تردد مکرر «میانجی‌های» آمریکا نیز بیش از آنکه نشانه اراده واشنگتن برای دستیابی به توافق باشد، ابزاری برای سنجش فضای تصمیم‌گیری در ایران است: آیا مقامات ایرانی همچنان در حال‌وهوای مذاکره‌اند؟ آیا هنوز به توافق با آمریکا امید دارند؟ و آیا در صورت حمله‌ای دیگر، پاسخ خود را با هدف باز نگه‌داشتن مسیر مذاکره محدود خواهند کرد؟ اگر ارزیابی واشنگتن این باشد که پاسخ این پرسش‌ها مثبت است، احتمال حمله مجدد نه‌تنها کاهش نخواهد یافت، بلکه افزایش خواهد یافت. زیرا آمریکا به این نتیجه می‌رسد که می‌تواند بار دیگر حمله کند، بدون آنکه با پاسخی مواجه شود که محاسبات راهبردی آن را به‌طور اساسی برهم بزند. ویدئو مصاحبه‌ها: https://virasty.com/IzadiFoad/1793442308567690175 @IzadiFoad

دو شاخص مهم خبرنگار: دموکرات‌ها برای پایان‌دادن به جنگ و مقابله با تأثیرات آن بر قیمت بنزین و گازوئیل چه کاری می‌توانند انجام دهند؟ سناتور سندرز: کاری که دموکرات‌ها می‌توانند انجام دهند، متوقف‌کردن جنگ است. ما باید این جنگ را نه‌فقط با تصویب قطعنامه، بلکه با قطع بودجه آن متوقف کنیم. راه پایان‌دادن به جنگ همین است. این جنگ غیرقانونی و مغایر با قانون اساسی است. تاکنون ۱۹ تن از نیروهای نظامی آمریکا در این جنگ کشته شده‌اند و هزاران مرد، زن و کودک بی‌گناه نیز در ایران و کشورهای همسایه جان خود را از دست داده‌اند. این جنگ صدها میلیارد دلار برای ما هزینه داشته است و همان‌طور که اشاره کردید، قیمت بنزین و دیگر کالاهای ضروری نیز به‌شدت افزایش یافته است. ما این جنگ را متوقف خواهیم کرد. --- این سخنان نشان می‌دهد کسانی که هنوز تصور می‌کنند «با امتیاز دادن به امریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملّت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباه‌اند.» پس راه‌حل چیست؟ پاسخ را می‌توان در بخش دیگری از پیام ۱۳ آبان مقام معظم رهبری یافت: «اِعمال مدیریّت ایران بر تنگۀ هرمز و از بین بردن پایگاه‌های نظامی امریکا در کشورهای منطقه اگر چه عکس‌العملی به تجاوز و جنایت امریکا در جنگ تحمیلی سوّم بود، امّا در عین حال جهادی ابتدایی علیه استکبار در ابعادی منطقه‌ای نیز محسوب شده که در صورت تکرار تعدّیات، ابعاد بسیار وسیع‌تری به‌ خود خواهد گرفت.» اما این «جهاد ابتدایی» از چه جهاتی می‌تواند برای رژیم آمریکا دردناک‌تر باشد؟ سخنان سناتور آمریکایی دو شاخص مهم را آشکار می‌کند: ۱. هزینه انسانی: افزایش شمار کشته‌شدگان نظامی آمریکا؛ ۲. هزینه اقتصادی: افزایش قیمت بنزین... ویدئو مصاحبه: https://virasty.com/IzadiFoad/1793897570327023976 @IzadiFoad

جنگ را امروز پایان دهید مقاله جالب جو کنت، مدیر سابق مرکز ملی مبارزه با تروریسم در دولت ترامپ با تیتر: "ترامپ باید همین امروز به جنگ پایان دهد و تمامی مقامات ارشد مرتبط با آن را برکنار کند" متن مقاله: در هشت ماه گذشته، جنگ ایران موضوع بحثی شدید و پرتنش بوده است: آیا این جنگ در راستای منافع ملی ماست؟ آیا ایران تهدیدی قریب‌الوقوع بود؟ آیا باید همین مسیر را ادامه دهیم یا جنگ را تشدید کنیم؟ این بحث در سراسر ائتلاف تاریخی «ماگا» که دونالد ترامپ و جی‌دی ونس را به کاخ سفید رساند، جریان داشت. موضع من در این‌باره روشن بود: جنگ عامل اصلی استعفای من از دولت ترامپ بود؛ و احتمالاً دلیل کناره‌گیری بسیاری از افراد دیگری نیز بود که بدون علنی‌کردن مخالفت خود، دولت را ترک کردند. این بحث در محافل راست‌گرا در فضای مجازی، پادکست‌ها و گاه حتی در رسانه‌های جریان اصلی جناح راست، مانند فاکس‌نیوز، با شدت و سروصدای فراوان ادامه داشت. سپس ناگهان، سه‌شنبه‌شب، پس از ماه‌ها جدال گوش‌خراش، همه آن بحث‌ها یک‌باره خاموش شد؛ درست مانند پدری که از سر کار به خانه بازمی‌گردد و به فرزندان در حال دعوا می‌گوید این سروصدا را تمام کنند. مردم آمریکا با رأی‌دادن علیه حزب جمهوری‌خواهِ رئیس‌جمهور ترامپ و رقم‌زدن پیروزی تاریخی و قاطع دموکرات‌ها ــ که کنترل مستحکم مجلس نمایندگان و سنا را به آنان سپرد ــ مخالفت خود با جنگ را با صدای بلند اعلام کردند. مردم آمریکا به این بحث پایان دادند. اکنون زمان پایان‌دادن به جنگ در ایران است. همان‌گونه که معاون رئیس‌جمهور ونس نیز پذیرفته است، این واقعیتی انکارناپذیر است. بیش از ۷۰ درصد رأی‌دهندگان، جنگ ایران و رابطه نامتوازن ما با اسرائیل را عامل تورم مهارنشدنی دانستند که زندگی روزمره آنان را تحت تأثیر قرار داده است؛ آنان هیچ‌گونه تحملی در برابر جنگ‌های انتخابی بیشتر ندارند. با توجه به این پیام روشن مردم آمریکا، ترامپ باید فوراً ــ همین امروز ــ به جنگ پایان دهد. از طولانی‌کردن این درگیری هیچ نتیجه خوبی حاصل نخواهد شد؛ مردم آمریکا این موضوع را به‌طرزی دردناک و کاملاً روشن بیان کرده‌اند. رئیس‌جمهور ترامپ باید با اعلام صریح به تیم امنیت ملی خود مبنی بر اینکه جنگ به پایان رسیده است، آن را خاتمه دهد. برای آنکه دستگاه نومحافظه‌کار سیاست خارجی و امنیت ملی، همان‌گونه که در دولت نخست او عمل کرد، مانع اجرای تصمیمش نشود، ترامپ باید وزیر دفاع، پیت هگست؛ رئیس سازمان سیا، جان رتکلیف؛ وزیر امور خارجه، مارکو روبیو؛ و رئیس دفتر خود، سوزی وایلز، را برکنار و جایگزین کند. رئیس‌جمهور ترامپ باید مقامات جدیدی منصوب کند که ضرورت پایان‌دادن به جنگ را درک کنند و بدانند که این نهادها احتمالاً چگونه خواهند کوشید ما را در جنگ نگه دارند. مهم‌تر از همه، این مدیران جدید باید از شجاعت و مهارت مدیریتی لازم برخوردار باشند تا اطمینان حاصل کنند این سازمان‌ها دقیقاً مطابق دستورات رئیس‌جمهور عمل می‌کنند. ما با خارج‌کردن نیروهایمان از خلیج‌فارس و رفع محاصره به جنگ پایان می‌دهیم. این اقدام آن‌قدر که به نظر می‌رسد، چشمگیر و افراطی نیست. ایران پیش‌تر بیشتر پایگاه‌های ما در خلیج‌فارس را نابود کرده و یک‌بار برای همیشه ثابت کرده است که این پایگاه‌ها نه یک دارایی راهبردی، بلکه یک آسیب‌پذیری راهبردی هستند. تاریخ مصرف آنها مدت‌هاست گذشته است؛ ترک همیشگی این پایگاه‌ها در راستای منافع ماست و به‌معنای شکست نیست. رفع محاصره دریایی دو کارکرد اساسی دارد: نخست، هدف ارزشمندی را که ایران می‌تواند به آن حمله کند، از میان برمی‌دارد؛ حمله‌ای که ممکن است ما را این‌بار با شرایط ایران، نه شرایط خودمان، دوباره به جنگ بازگرداند. دوم، رفع محاصره، توپ دیپلماسی را دوباره به زمین ایران می‌اندازد. ما در عرصه دیپلماتیک به بن‌بست رسیده‌ایم؛ ایرانی‌ها تا زمانی که تحت محاصره و تهدید حمله قرار دارند، از دادن امتیاز خودداری می‌کنند. ایرانی‌ها از محاصره برای توجیه اقدامات تهاجمی خود در خلیج‌فارس استفاده می‌کنند. اگر محاصره را رفع کنیم، آنان دیگر توجیهی برای رفتار تهاجمی در تنگه هرمز نخواهند داشت و احتمالاً دیپلماسی آرام و بی‌سروصدا با همسایگان خود در خلیج‌فارس را در پیش خواهند گرفت تا به ترتیباتی عملی برای عبور نفتکش‌ها از تنگه دست یابند. ما همچنین می‌توانیم تحریم‌های نفت و گاز طبیعی ایران را به‌تدریج کاهش دهیم تا ایران برای باز نگه‌داشتن این آبراه انگیزه داشته باشد. هم‌زمان با خارج‌کردن نیروهایمان از منطقه، باید به‌شکلی مؤثر اسرائیلی‌ها را نیز مهار کنیم تا اطمینان یابیم که مانند مذاکرات پیشین آتش‌بس، تلاش‌های ما برای پایان‌دادن به جنگ را خنثی نمی‌کنند... https://responsiblestatecraft.org/trump-ending-war-elections/

نفت ۱۲۰ دلاری به تحلیل این کارشناس مجله اکونومیست توجه کنید. به اعتقاد او، ترامپ در ادامه جنگ با دو نگرانی اصلی روبه‌روست: ۱. افزایش قیمت نفت به بیش از ۱۲۰ دلار در هر بشکه؛ ۲. فرسایش شدید توان رزمی نیروی دریایی آمریکا در تنگه هرمز. با وجود این واقعیت‌ها، متأسفانه عده‌ای با سفر به اسلام‌آباد و با توهم دستیابی به «سند افتخار»، سیاست ساختن «پل پیروزی» برای ترامپ را دنبال کردند و با مذاکره بازی در عمل به ترامپ برای کنترل قیمت نفت کمک کردند؛ بی‌آنکه به سه اصل مهمی توجه کنند که مقام معظم رهبری بر آنها تأکید داشته‌اند و پیش از این نیز بارها از سوی رهبر شهید بیان شده بود: ۱- «اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند و یا تصوّر می‌کنند با امتیاز دادن به امریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملّت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباه‌اند.» ۲- «اِعمال مدیریّت ایران بر تنگۀ هرمز و از بین بردن پایگاه‌های نظامی امریکا در کشورهای منطقه اگر چه عکس‌العملی به تجاوز و جنایت امریکا در جنگ تحمیلی سوّم بود، امّا در عین حال جهادی ابتدایی علیه استکبار در ابعادی منطقه‌ای نیز محسوب شده که در صورت تکرار تعدّیات، ابعاد بسیار وسیع‌تری به‌ خود خواهد گرفت.» ۳- «آرزوی شیطان بزرگ، تسلیم بی‌قید و شرط ملّت ایران است و کمترین گرایش تسلیم‌آمیز به دشمن سلطه‌گر، سرمایۀ عظیمی را که به برکت خون شهدا و با فداکاری آحاد ملّت به دست آمده بر باد خواهد داد و دشمن مستکبر را برای زیاده‌خواهی بیشتر و جنگ‌ها و جسارت‌های بعدی جری‌تر خواهد کرد.» معنای روشن این سخنان آن است که امتیاز دادن به آمریکا نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه او را برای حمله بعدی جری‌تر می‌سازد. متن مصاحبه: «به نظر من، آنچه باید در اینجا به‌دقت زیر نظر داشته باشیم، قیمت نفت است. هنگامی که قیمت نفت به حدود ۱۲۰ دلار در هر بشکه نزدیک می‌شود، مقاومت‌ها در برابر ادامه جنگ افزایش می‌یابد. چین که پیش‌تر با استفاده از ذخایر خود مانع افزایش قیمت‌ها شده بود، اکنون بخش بزرگی از آن ذخایر را مصرف کرده است و شاید دیگر نتواند همان سیاست را تکرار کند. پرسشی که ذهن مرا به خود مشغول کرده، این است که این اقدامات واقعاً چه دستاوردی دارند. اگر ناگهان فضای سیاسی تهران تغییر کند و مقام‌های ایرانی تصمیم بگیرند پای میز مذاکره بیایند، ممکن است تحولی رخ دهد. جالب اینکه گمانه‌زنی‌هایی درباره تلاش جی. دی. ونس برای برقراری تماس با تهران مطرح شده است؛ تماس‌هایی که شاید بتواند تحرکی در این روند ایجاد کند. به نظر من، اگر آثار افزایش قیمت نفت به بازارها منتقل شود، ترامپ نسبت به آن حساس خواهد بود. او نسبت به این مسئله بسیار، بسیار حساس است. اگر میراث سیاسی‌اش برایش اهمیت داشته باشد، احتمال دچارشدن به سرنوشت هربرت هوور باید او را نگران کند. البته دیدگاه دیگری نیز در داخل دولت آمریکا وجود دارد که باید به آن اشاره کرد. برخی از مقام‌های دولت معتقدند ترامپ اکنون ایران را دقیقاً در همان موقعیتی قرار داده است که می‌خواست. نفت همچنان از تنگه هرمز عبور می‌کند؛ اما ذخایر شناور نفت ایران که در مناطقی مانند آسیا نگهداری می‌شود، رو به کاهش است و تهران با بحرانی اقتصادی روبه‌رو خواهد شد. بنابراین، از دید این گروه، ترامپ فقط باید منتظر بماند و با ادامه فشار و محاصره، ایران را به‌تدریج از پا درآورد. مشکل این راهبرد، آن‌گونه که کارشناسان نظامی مرتبط با وزارت جنگ و نیروی دریایی آمریکا می‌گویند، هزینه سنگین و تأثیر عمیقاً فرساینده حفظ محاصره بر نیروی دریایی ایالات متحده است. به گفته یکی از کارشناسان، هر ماه ادامه محاصره، به‌اندازه حدود یک سال بر آمادگی رزمی نیروی دریایی آمریکا تأثیر منفی می‌گذارد. به گمان من، یکی از مهم‌ترین بحث‌هایی که اکنون دولت آمریکا را به‌شدت به خود مشغول کرده، همین است: آیا باید ایران را به‌آرامی تحت فشار قرار داد و توان آن را به‌تدریج تحلیل برد، یا تنش را به‌طور ناگهانی تشدید کرد و هزینه‌های کوتاه‌مدت آن را پذیرفت؟» ویدئو مصاحبه: https://virasty.com/IzadiFoad/1794031669293916693 @IzadiFoad