دود این شهر مرا از نفس انداخته است به هوای حرم کرب و بلا محتاجم :)

شب آخره، تو هم هرچند از من دور شی، واست بهتره... که من، در مقام خویش، نه مأمن بودم و نه نجات؛ تنها زیستم میان هیاهوی پرسش‌ها و صراحت زخم‌ها. شب، این واپسین منزل سکوت، تو را چون رهایی در خود می‌بلعد، و مرا چون سطر ناتمامی که دیگر مجال نوشته شدن ندارد. بر خلاف تردیدت، این جدایی تقصیر هیچ‌کداممان نیست. فقط ضرورتِ زمان است که گاهی، بی‌هیچ شفقتی، ما را از آن‌که می‌توانستیم باشیم، منفصل می‌کند. برایِ ژیپسوفیلا.

در برابر قشنگیش سخنی ندارم😭✋

*

:)

و چقدر کلمات حقیر و کوچکند در برابر ابراز دلتنگی ..

میشه دعا کنید؟‌

واقعا واقعا محتاج دعاتونیم.

همیشه از خداحافظی بدم می‌اومد، چه خداحافظی و حلالیت طلبیدنِ دیگران که حس جاموندگی بهم دست میداد، چه اینکه من بخوام از کسی حلالیت بگیرم خداحافظی کنم و به طرف حس جاموندگی بدم. ولی‌خب به هرحال باید به اطرافیان اطلاع داد تا بگی من در آخرین لحظاتی هم که در درگیرترین حالت ممکن بودم، به یادت بودم و هستم. ان‌شاءالله کربلا و نجف به یادتون خواهم بود، به شرط لیاقت🤍

خونه‌ی دوم؟‌ کربلا اولین خونه‌ی ماست

حرم امیرالمؤمنین به یادتونم، ایشالا تک تکتون بیاین زیارت و این دفعه شما به یادم باشین🤍

یکی فلافل کثیفش میچسبه، یکی چایِ عراقی