‌موضوع نگه داشتن امید در روزها نبود . موضوع ، نگه داشتن امید در شب‌ها بود . شب چیزی داشت که روز نداشت . تاریکی ، سکوت ، تنهایی و او می‌دانست که اگر شب‌ها امید را زنده نگه دارد ، در روز امید او را زنده نگه خواهد داشت .

وقتی تمام تنم میگریست کسی بر چشمم اشکی ندید .

کتاب بخونید ، ورزش کنید ، درس بخونید و از دوپامین های بی حاصل مثل ساعتها اسکرول کردن دور باشید می بینید زندگیتون چقدر عمیق تر میشه و حسی که به خودتون دارید بهتر از همیشه .

اگه به الگوهای زندگیت توجه کنی میبینی که همه چیز همیشه درست میشه ، همه چیز همیشه تو رو به یه مقصد بزرگتر میبره ، تو همیشه رشد میکنی و اون چیزهایی که فکر میکنی نمیتونی از پسشون بربیای یه جوری ازشون رد میشی .

از آن پس دیگر با غم نجنگیدم ، کنارش نشستم مثل دو مسافری که می دانند تا پایانِ راه هیچ یک از دیگری جدا نخواهد شد .

درحال حاضر ، نجات دهنده پاییزه ، بارونه ، هوای سرده .

بعضی آدم‌ها نمی‌خواهند فهمیده شوند ؛ می‌خواهند مطمئن شوند اگر کسی فهمیدشان ، باز هم می‌ماند .

‌می‌بینی ؟ طوری در رنج‌ کشیدن ماهر شده‌ای ، که گاهی خودت هم زخم‌هایت را از یاد می‌بری . و اما عزیزم دیدی ؟ دیشب هم صبح شد .