تو مثل داستان اسیدی شدن اکسیژن میمونی. یه نظریه ی فوق کلاسیک که مردم اون زمان رو آگاه کرد!
برای نخ قرمز(توصیف)
بلاخره یک روز بارانی فرا میرسد که دست کتاب هایم را بگیرم و باهم به سکت مقصدی نا معلوم دوان دوان پیش برویم.
مقصدی شاید پر از آرامش!
بگذاریم قطرات باران در وجودمان نفوذ کند و بعد با تمام لرزشی که در بدنمان ایجاد شده همچنان بخندیم و ارزان لرزان به دنبال چوب خشک های ریزی بگردیم تا بلکه آتشی درست کنیم؛ آتشی که عصاره ی وجودش را به ما هدیه میکند و بعد با عطر دلنشینی که به وجود آورده ترکمان میکند
شاید در رویا شاید هم در واقعیت بلاخره روزی چنین چیزی اتفاق میوفتد!
برای @manoyou
تو مثل واکنش فرانسیم با آب میمونی!
یه واکنش باحال و فوق العاده پر انرژی😭
برای کغوسان
انگار هر چه دست و پا میزدم نمیشد!
نمیدانم شاید هم شده و من خبر ندارم
دوست نداشتم ببینم رویا هایم دارند جلوی چشمانم میسوزند و خاکستر میشوند و من در بند خود گیر افتاده باشم و نتوانم کاری کنم.
باید کمک میخواستم؟ از چه کسی؟ اصلا کسی هست که بخواهد کمکم کند؟ این خودم هستم که باید خودم را از بند خودم نجات دهم و نگذارم رویا هایم تبدیل به خاکستر شوند!
برای ارغوان(توصیف)
همیشه میدانست با چه چیزی حالم بهتر میشود
در بهتر کردن من ماهر بود، آنقدر که گاهی فکر میکردم در رشته ی شناختن من دکترا گرفته!
آغوشش تنها پناه زندگی ام بود و آن گل های رز با رگه های آبی که همیشه برایم میفرستاد دلیلی برای بیشتر ذوق کردن هایم
اما حالا کجاست؟ کجا رفته و من را اینجا در خیلی عظیمی از اندوه مثل جامانده ای رها کرده؟ کجاست آن کسی که همیشه از تنهایی نجاتم میداده؟
کجاست آن کس که در عمق سرمای زمستان بهارم بود؟
برای @barbadraftharanchebode (توصیف)
یک بهانه بودند برای ذوق بیشترم! مثل دوست هایم با آنها رفتار میکردم. همیشه با آنها حرف میزدم و راجب همه چیز صحبت میکردم. راجب کتابی که تازه خوانده بودم و شخصیت اصلی داستان خیلی شبیه من بود، راجب آن آبی زیبای وصف نشدنی رودخانه ی پر آب آن طرف روستا که روزی باهم به آنجا رفته بودیم، راجب آسمان که چقدر باحال و به درد بخور است و حتی راجب اینکه بهترین دوست هایم هستند هم بهشان گفته بودم.
آنها خیلی از انسان ها بهتر بودند و حتی کارآمد تر!
برای آلبالو خسته
(توصیف)