بعد از آن روز تمام شيرينى ها تلخ شد، خورشيد ديگر طلوع نكرد؛ ماه توان تابيدن نداشت راستش را بخواهى شب شد و شب ماند، باران هم تا هميشه باريد.، و تلخى نيز ماندگار شد تنها يك مسئله همه چيز را سخت تر ميكرد؛ و آن اينكه چيزى در من هنوز در حال تپيدن بود...

-

«تو مثل خانه‌ای؛ امن، پُر آرامش، پناه.»

من شکستم که نیفتد تركي بر دل تو ؛ نشد آرام دلت ؟ باز بگو میشکنم .