دلم گوشواره های دوم و سوم گوش میخواد ، دلم یه هیراستایل کوتاه بعد مدتها میخواد ، دلم کلی اکسسوری و انگشترای ظریف میخواد ، دلم کلی کارای هنری و سرگرم کننده‌ی جذاب میخواد دلم رسیدگی به مشغله های تفننی میخواد ولی من اینجام . درست وسط منجلاب روی تخت دراز کشیدم و به سقف اتاقم نگاه میکنم و نمیدونم باید دوران طلایی زندگیمو صرف تفنن کنم یا کارای اساسی حتی کارای اساسی هم معنای خودشونو از دست دادن برام ، چه کار اساسی ای؟ چه اصلی برای زندگی؟ چه هدف مشخصی؟ چه و چه و چه .. نوشتنشون بی فایده‌ست ولی میخواستم اون تلخیِ پوچی رو با بازی با کلمات کمتر حس کنم.

حس میکنم درس جلوی تمام اهداف و آینده ای که میتونم بسازمو گرفته درصورتی که هدف اصلیم همون درسه میتونم به این تناقض با خنده های بی صدا گریه کنم .

هر روز با خودِ دیروزم رقابت میکنم و ازش بدتر میشم .

خیلی بده که رفتارای عادی و روزمرت اینجوری بنظر برسه ؛ ناامید کنندست

امتحان آزمایشگاهمو نخوندم و نمیدونم چه گلی باید به سرم بگیرم فقط میدونم بدون انجام هیچ کاری اندازه یه کارگرمعدن خستم .

لیسانسه‌ها خودش یه پا تراپیه برام

تموم که بشه با چه ذوقی تا ۱۰ شب منتظر بمونم؟

I see your face when I close my eyes .. It’s obvious .

1:15 You’ll be the saddest part of me , A part of me that will never be mine , Tonight is gonna be the loneliest .

2:01 And I just keep on thinking how you made me feel better ; And all the crazy little things that we did together ; In the end, in the end, it doesn’t matter .

این آهنگ شاهکاره .

اگه شد لای حرفاتون با خدا برای امتحان امروز منم یه درخواست کمک داشته باشید ♡