🌷 به وقت خون، به رنگ خورشید؛ قسمت دوم 📩 #روایت_اهالی_کشوردوست | در حوالیِ خیابان «کشوردوست»، جایی که زمین هنوز از هق‌هقِ بمب‌های سنگر‌شکن در لرزه بود، سوپرمارکتی کوچک، شاهد صامت فاجعه بود. ایستادم. هیاهوی شهر در گوشم زوزه می‌کشید، اما در دلم، سکوتی به سنگینی یک سوگ عظیم چنبره زده بود. اشک‌هایم را با سرانگشتان لرزان پاک کردم و قدم به درون مغازه گذاشتم؛ انگار می‌خواستم تکه‌ای از آن حقیقت تلخ را از زبان کسی بشنوم که آن را لمس کرده بود. پرسیدم: «آن روز... همین‌جا بودید؟» کلامش مثل سرب، داغ بود: «ساعت یک ربع به ده بود. زمین دهان باز کرد. مغازه جوری لرزید که گویی قیامت شده است...» کلامش که به لرزش مغازه رسید، بند دل من گسست. بغض، گلویم را چنان فشرد که راه نفس بسته شد. در سرسرای ذهنم فریاد زدم: «مگر آقای ما چه کرده بود؟» مگر سنگر‌شکن را برای بتن‌های سرد و بی‌روح نمی‌سازند؟ پس چرا قلب تپنده‌ی یک ملت را در خانه‌ی خویش، این‌گونه با کینه‌ای عمیق نشانه رفتند؟ چگونه است که ضجه‌ی بمب‌ها گوش فلک را کر کرد، اما هنوز چشمانی در خواب غفلت مانده‌اند و در شب معراج او، بساط شادی حقیرانه‌شان را برپا کردند؟😭 دوباره پرسیدم، در حالی که صدایم در میان گریه گم شده بود: «او را... او را از نزدیک دیده بودید؟» سرش را پایین انداخت و با صدایی که از حسرت می‌سوخت، گفت: «چه بگویم؟ سعادت نداشتیم آفتاب را از نزدیک ببینیم...»🥀 بیرون آمدم. جرعه‌ای آب نوشیدم؛ آبی که طعم روضه‌ی عطش می‌داد. این بار کسی نبود که دلداری‌ام دهد. به پشتم نگاه کردم؛ شهر، مقتل عاشقان شده بود. هر کسی در گوشه‌ای، با پیر خویش خلوت کرده و بی‌صدا می‌بارید. نجوایی از دور می‌آمد که بند‌بند وجودم را از هم می‌گسیخت:«دردت نشد معلوم علی... مظلوم علی...» و ما هم‌صدا با آن نوا، دردهایمان را گریستیم.😭 دوباره بازگشتم. انگار سؤالی در گلویم مانده بود که رهایم نمی‌کرد: «دوباره هم زدند؟» مرد با چشمان سرخ‌گونش نگاهم کرد: «روز اول که زدند، گفتند تخلیه کنید. روز دوم... روز دوم باران سنگین بمب بود. چند نفر از محافظان، جلوی چشمانم پر کشیدند...» حرفش را بریدم. در دلم ضجه زدم: یعنی حتی به پیکر مطهرت هم رحم نکردند؟ یعنی می‌خواستند از آن سرو بلند، حتی نشانی بر خاک نماند؟❤️‍🩹 قفسه‌ی سینه‌ام از حجم غصه سنگین شده بود. شهر، بوی رفتن می‌داد. سوار شدیم تا به سمت «شهر قدس» بازگردیم. ساعت از ۳ بامداد گذشته بود، اما میدان انقلاب، بیدارتر از هر زمان دیگری نفس می‌کشید. موکب‌ها برپا بود و پرچم‌ها در وزش باد، حماسه می‌سرودند. پیاده شدیم تا در میان مردمی که برای «پرچم‌گردانی» مبعوث شده بودند، گم شویم. چشمم به نوزادی افتاد که در آغوش مادرش، در آن ساعت غریب، بیدار بود. خانواده‌ها آمده بودند تا مبادا خیابان، طعمه‌ی وسوسه‌ی وطن‌فروشان شود. خودروها از میان تونلی از غیرت عبور می‌کردند و هر ماشینی که رد می‌شد، پرچم ایران بر سقفش بوسه می‌زد. چه غلغله‌ای! زنانی که خستگی خانه‌داری را در خانه جا گذاشته بودند و مردانی که با غبار کار بر چهره، خود را به میعادگاه رسانده بودند. ❤️🤍💚 سینه می‌زدند؛ پیر و جوان، حلقه‌ای از عشق ساخته بودند. شور که به پا شد، دو دختربچه‌ی کوچک، شبیه به رقیه‌های زمانه، روی سن با تمام توان کودکانه‌شان سینه می‌زدند. هر کس دارایی‌اش را آورده بود؛ یکی عکسی قاب‌کرده و دیگری پیکسلی از «آقا» که بر سینه سنجاق شده بود. مجری برنامه «زمانه»، با چهره‌ای خاکی و چشمانی بارانی، به کودکی دو ساله خیره شد و با بغض گفت: «ساعت ۳ صبحه... تو چرا هنوز نخوابیدی؟» در دلم پاسخ دادم: مگر نوه ۱۴ ماهه‌ی آقایمان آن شب راحت خوابید که این طفل بخوابد؟ خون، بیدارباش همیشگی ماست.💔 نزدیک اذان صبح به خانه رسیدیم. چنان شوری در رگ‌هایم می‌دوید که نماز صبحم، نجوایی متفاوت یافت. با هر رکوع و سجود، گویی به بیکران وصل می‌شدم. آن روز، انرژی عجیبی از آن سجاده به جانم ریخت. سرم را که روی بالش گذاشتم، تصویر آن پیرِ مقتدر و آن کوچه‌های غریب در ذهنم جان گرفت. آقاجان! خیالت تخت باشد...🙂 درست است که جسمت را از ما گرفتند، اما روحت در تک‌تک این سنگفرش‌ها تکثیر شده است. ما خیابان را رها نخواهیم کرد؛ ما آن‌قدر ایستادگی می‌کنیم تا انتقام تو و تمام مظلومانی را که در آتش کینه‌ی این رژیم خبیث سوختند، بگیریم. اجازه نمی‌دهیم حتی غباری از این خاک، سهم دشمن شود. تو خودت را فدای ما کردی و ما، حالا وارثانِ این فداکاری هستیم. تا آخرین نفس، تا آخرین قطره‌ی خون، سربازِ این سنگریم. تو در ما زنده‌ای و ما، در آرمان تو... خوابت آرام، ای مسافر خانه‌ی دوست؛ ما بیداریم. 📝 مریم اصل 🖼ارسال روایت از مراسم‌های رواق کشوردوست👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

❤️ ارسالی از اهالی کشوردوست | رفت و غزلم چشم به راهش نگران شد... 🔹️ارسال تولیدات از حال و هوای این شب‌ها در رواق کشوردوست👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

🌷 جایتان خیلی خالیست... 📩 #روایت_اهالی_کشوردوست | کارخدا بوده انگار! کار خدا که بی‌حکمت نیست... اینکه کشوردوست‌ترین مرد ایران، ساکن خیابان کشوردوست باشد را می‌گویم. که سالهای سال مسیر رسیدن به او، دیدار او و وصالش با این نام گره بخورد و حتی بعد از شهادتش هم باز محل و قرارگاه آرامش ما بشود همین خیابان... آقای کشوردوستِ ساکن خیابان کشوردوست... این روزها که خیابان خانه‌مان شده و هرشب پر است از مردمی که شما مبعوثشان کرده‌اید، از بین تمام خیابان‌های شهر، خیابان کشوردوست یتیم‌ترین و غریب‌ترین خیابان شهر شده است... شما را کم دارد... جای شما میان این مردم مبعوث شده و متحد شده، خیلی خالیست... 📝 زهرا رحیمی 🖼ارسال روایت از مراسم‌های رواق کشوردوست👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

❤️ ارسالی از اهالی کشوردوست |‌ ای‌کاش که بیدار بشوم... 🔹️ارسال تولیدات از حال و هوای این شب‌ها در رواق کشوردوست👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

🏠 #پنجره | خون بیدارگر... ❤️ گوشه‌هایی از حضور شبانگاهی ۱۴۰۵/۳/۵ مردم عزادار در جوار محل شهادت حضرت آیت‌الله العظمی امام سیّدعلی خامنه‌ای قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه؛ رواق کشوردوست. 📢 رسانه «#کشوردوست»👇 📲 @Keshvardust_ir

❤️ هم‌اکنون؛ تجمع مردم عزادار در نزدیکی محل شهادت رهبر شهید انقلاب در رواق کشوردوست. ۱۴۰۵/۳/۶ 💻 @Keshvardust_ir

❤️ هم‌اکنون؛ تجمع مردم عزادار در نزدیکی محل شهادت رهبر شهید انقلاب در رواق کشوردوست. ۱۴۰۵/۳/۶ 💻 @Keshvardust_ir

❤️ هم‌اکنون؛ تصویر جالبی از حاشیه مراسم تجمع مردم عزادار در نزدیکی محل شهادت رهبر شهید انقلاب در رواق کشوردوست. ۱۴۰۵/۳/۶ 💻 @Keshvardust_ir

❤️ هم‌اکنون؛ لحظاتی از حاشیه مراسم تجمع مردم عزادار در نزدیکی محل شهادت رهبر شهید انقلاب در رواق کشوردوست. ۱۴۰۵/۳/۶ 💻 @Keshvardust_ir

🌷 پدر از دست دادیم... ❤️ امشب؛ قابی از اجتماع دلدادگان رهبر شهید در جوار محل شهادت ایشان در رواق کشوردوست. ۱۴۰۵/۳/۶ 💻 @Keshvardust_ir

❤️ هم‌اکنون، سخنرانی حجت‌الاسلام کرمی در جوار محل شهادت رهبر شهید انقلاب رضوان‌الله‌علیه؛ رواق کشوردوست. ۱۴۰۵/۳/۶ 💻 @Keshvardust_ir