🖤 مراسم عزاداری شب اول محرم به نیابت از رهبر شهید انقلاب در رواق کشوردوست 📸 گزارش تصویری از حال و هوای شب گذشته دلدادگان رهبر شهید در اولین شب عزاداری حضرت سیدالشهدا(ع) در جوار محل شهادت رهبر معظم انقلاب؛ رواق کشوردوست. ۱۴۰۵/۳/۲۵ 🖥 @Keshvardust_ir

🏠 #پنجره | مِثْلِی لاَ یُبَایِعُ مِثْلَهُ ❤️ گوشه‌هایی از اجتماع شبانگاهی ۱۴۰۵/۳/۲۵ عاشقان رهبر شهید انقلاب در نزدیکی محل شهادت ایشان؛ رواق کشوردوست. 📥 کیفیت اصلی 📢 رسانه «#کشوردوست»👇 📲 t.me/+ZRhS1hMLHJIxMzc0

🖤 فضایی پُر از حسرت... ❤️ #روایت_اهالی_کشوردوست | رفته بودم تا یک وِلاگ از خیابان منتهی به بیت که حال «رواق کشور دوست» نام دارد بسازم. صحنه اول را از قدم‌هایم برداشتم که بی‌اختیار به سمت رواق کشیده می‌شد. صحنه دوم را از ساعت مچی‌ام که راوی ساعت ۱:۳۲ بامداد به وقت "کشور دوست" بود. صحنه سوم از ورودی رواق و... دیگر نتوانستم ساکت شدم و فقط تماشا کردم. به خانه‌های موجی همسایه‌ که از پس شیشه‌های خرد شده بی‌تابی می‌کردند، شاید هم مبهوت جملات مردم روی دیوار بودند. "آقا ما را ببخش" "آقا ما را حلال کن" "یا برگرد یا آن دل را برگردان!" چقدر اینجا همه‌ی فضا پر از حسرت است. گاهی انسانها از عبارت "کلام قاصر است" استفاده می‌کنند که بیشتر جنبه مبالغه دارد اما اینجا به معنای واقعی "کلام قاصر است". وارد که شدم رایحه گل‌های پرپر فضا را معطر کرده بود. کودکان مثل همیشه در حال بازی‌اند، اما اینبار شمع‌بازی می‌کنند. انگار شام غریبان است. هرکسی با خود زمزمه‌ای دارد تنهاترین سردار از گریه دست بردار دردت نشد معلوم علی، مظلوم علی، مظلوم علی یکی بهم بگه دروغه سر از دست دادیم، سرور از دست دادیم و... هر از چند گاهی بغضی، سکوت رواق را می‌شکند. هیچ کس توان حرف زدن ندارد؛ هم از سر بهت و هم از روی گریه. این نود و اندی روز سعی کردم خودم را سرگرم درس و کنش‌های رسانه‌ای کنم تا خیلی به نبودش فکر نکنم، تا این لحظه... تصمیم گرفتم همان اندک تصاویری هم که ثبت کردم را منتشر نکنم که خودتان بیایید و عمق این اندوه و حسرت را درک کنید. میدانم خیلی افسار گسیخته نوشته‌ام اما باید بنویسم یعنی نمی توانم...

ننویسم بنویسم تا خوانده شود بنویسم تا شنیده شود بنویسم تا بماند... ✍ حورا نادری 📝ارسال روایت از مراسم‌های رواق کشوردوست به @khamenei_Contact_ir 🖥 @Keshvardust_ir