❤️ پخش صدای دعای رهبر شهید انقلاب در پایان مراسم امشب خیابان کشوردوست. ۱۴۰۵/۲/۲۴ 💻 @Keshvardust_ir

❤️ دلتنگم... ❤️کشوردوست؛ قرار دل‌های بی‌قرار رهبر شهیدمان 🔹️تولیدات خود از حال و هوای هر شب در خیابان کشوردوست را از طریق آدرس زیر برای ما ارسال کنید👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

❤️ مناجات و توسل به امام زمان(عج) در سوگ رهبر شهید انقلاب در رواق کشوردوست 🎤سخنران: حجت‌الاسلام نوری 🔹️با حضور شعرای آیینی: محمود حبیبی کسبی علی‌محمد مودب محمدرضا طهماسبی علی داودی سورنا جوکار ⏰جمعه ۲۵ اردیبهشت، ساعت ۲۰:۳۰ 💻 @Keshvardust_ir

❤️ پدر از دست دادیم... 📩 #روایت_اهالی_کشوردوست | روایتی از مراسم رونمایی از «حکایة السید» نسخه عربی کتاب «روایت آقا» 🖼 نشسته بود روی صندلی‌های انتهای رواق، پر از بغض بود، نفس عمیق میکشید و بغضش را میخورد و دوباره به جایگاه نگاه میکرد و بغض‌... مطمئن بودم فقط یک سلام و احوالپرسی برای باران شدن همه‌ی بغض‌هایش کافیست. نشستم کنارش و گفتم سلام... جواب سلامش با غم بود. من اما حال غمش را خیلی میفهمیدم، همه ما بیش از هفتاد شب است که حالمان همین است... و کشور دوست شده قرارگاهمان که باران شویم و اشک بریزیم و به خود بباورانیم که نداریمتان آقا! چند دقیقه‌ای همکلام شدیم، اهل عراق بود، آمده بود ایران برای تحصیل... میان کلاممان، چشمانش که باریدن گرفت، بغض که جای خودش را به گریه داد، در حالیکه زمزمه میکرد: أباالمجتبي ياحبيب القلوب... محکم در آغوشم گرفت و گفت: هُو أبونا... فَقَدنا أبونا... بله! ما همه پدر از دست داده‌ایم... او پدر ایران، پدر امت اسلام، پدر همه‌ی آزاده‌خواهان جهان بود... 📝 زهرا رحیمی 📱 روایتهای خود از حضور در مراسم‌های خیابان کشوردوست را به http://eitaa.com/khamenei_contact_ir ارسال کنید. 💻 @Keshvardust_ir

❤️ جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه... ❤️کشوردوست؛ قرار دل‌های بی‌قرار رهبر شهیدمان 🔹️تولیدات خود از حال و هوای هر شب در خیابان کشوردوست را از طریق آدرس زیر برای ما ارسال کنید👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

❤️ ربّینا سیدحسن علی حبّ السید القائد 📩 #روایت_اهالی_کشوردوست | روایتی از مراسم رونمایی از «حکایة السید» نسخه عربی کتاب «روایت آقا» 🖼 داشتند با هم صحبت میکردند که من خودم را جا دادم وسط مکالمه‌شان، از لحظه‌ی خبر شهادت آقا تعریف میکرد که وقتی صدای جیغ مادرم را شنیدم نمیخواستم بیدار شوم، نمیخواستم تجربه تلخ سیدحسن برایم تکرار شود... باورم نمیشد که رفت و تنهایمان گذاشت... هردو زدند زیر گریه... گریه‌ای بلند... مثل همه‌ی زنهای عرب که عزاداری‌ای خاص خودشان را دارند‌... بعد از دو دقیقه گریه، آرام که شدند، صبورانه اشک‌هایشان را پاک کردند، زیرلب الحمدلله گفتند، آن یکی که بزرگتر هم بود با ایمانی محکم و قوی گفت؛ الحمدلله، ربّینا سیدحسن علی حبّ سیدالقائد... و دیگری ادامه داد: علّمنا حبّ سیدالقائد الشهید و السید القائد الجدید... و من ماندم و حیرت چندباره‌ام از مردم شریف لبنان، که حقاً و انصافاً ولایت را زندگی میکنند و این را همیشه ممنونِ سید حسن بوده‌اند که تربیتشان کرده است. 📝 زهرا رحیمی 🖼روایتهای خود از حضور در مراسم‌های خیابان کشوردوست را به http://eitaa.com/khamenei_contact_ir ارسال کنید. 💻 @Keshvardust_ir

❤️ ارسالی از اهالی کشوردوست | داغت نمیشه باورم... 🔹کشوردوست؛ قرار دل‌های بی‌قرار رهبر شهیدمان 🔹️تولیدات خود از حال و هوای هر شب در خیابان کشوردوست را از طریق آدرس زیر برای ما ارسال کنید👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

🏠 #پنجره | شهید مظلوم... ❤️ گوشه‌هایی از حضور شبانگاهی ۱۴۰۵/۲/۲۴ مردم عزادار در جوار محل شهادت حضرت آیت‌الله العظمی امام سیّدعلی حسینی خامنه‌ای قدس‌الله‌نفسه‌الزکیه؛ خیابان کشوردوست. 📢 «کشوردوست»؛ انعکاس حضور شبانه مردم در کنار محل شهادت رهبر شهید انقلاب اسلامی را از اینجا دنبال کنید👇 📲 @Keshvardust_ir

❤️ پناهی برای تسکین دلتنگی 📩 #روایت_اهالی_کشوردوست | انتهای خیابان کشوردوست، این روزها شبیه هیچ خیابان معمولی در این تهران بزرگ دیگر نیست. نه شبیه راهی برای عبور است، نه فقط تکه‌ای از شهر؛ بیشتر شبیه جایی شده است که دلِ مردم، بی‌اختیار از دلتنگی خودش را به آنجا می‌رساند. آدم‌ها می‌آیند؛ آرام، بی‌صدا، با قدم‌هایی که انگار هنوز از خبرها سنگین‌اند. بعضی‌ها شاید حتی چیزی هم نگویند. بعضی‌ها فقط نگاه می‌کنند. بعضی‌ها هم انگار از همان اول، بغض را در سینه نگه نداشته‌اند و همان کنار خیابان، رهایش می‌کنند؛ و با چشم‌های خیس، به جایگاهی که از او ساخته‌اند، نگاه می‌کنند. اینجا مردم برای دیدن نمی‌آیند؛ برای تسکین دادنِ نبودنِ پدرشان می‌آیند. برای کم‌کردنِ فشاری که هیچ دارویی، هیچ حرفی، و هیچ توضیحی نمی‌تواند آن را از دلشان بیرون بیاورد. برای آن دلتنگی‌ای که اسم ندارد، اما این روزها همه می‌فهمندش. برای آن حسِ عجیبی که وقتی یک پدر نیست، تازه می‌فهمی خانه چقدر ساکت شده و دل چقدر بی‌پناه مانده است. خیابان کشوردوست شده است پناهِ کسانی که هنوز باورشان نمی‌شود که دیگر بعضی دیدارها هیچ‌وقت قرار نیست اتفاق بیفتد. مادرها و دختران آرام می‌آمدند، انگار می‌خواستند با سکوتشان روضه بخوانند و اشک بریزند. پدرها و پسران، نگاهشان را به یادبودهای آقا گره زده بودند. جوان‌ها با چشم‌هایی که هنوز دنبال نشانی از او می‌گشت، می‌ایستادند و به نقطه‌ای خیره می‌ماندند که شاید بعضی از آن‌ها روزی از آن عبور کرده باشند، و بعضی‌ها هم دیدار با او برایشان حسرت شده بود. و کودکانی که هنوز معنای فقدان را کامل نمی‌فهمیدند، فقط دستِ بزرگ‌ترها را محکم‌تر می‌گرفتند تا در میان شلوغی ها گم نشوند؛ اما بعضی از آن‌ها هم از گریه‌های بزرگ‌ترها به گریه و هق‌هق می‌افتادند. دلتنگیِ این مردم، دلتنگیِ معمولی نبود. دلتنگیِ یک نام و نشانی نبود، یا دلتنگ یک تصویر نبود؛ دلتنگیِ پدری بود که گرچه همه شاید او را از نزدیک ندیده بودند، اما سال‌ها در دلشان با او زندگی کردند. آنجا هر اشک فقط اشک نبود؛ هر سکوت فقط سکوت نبود. همه شبیه آدم‌هایی بودند که چیزی را از دست داده‌اند که جای خالی‌اش را هیچ چیز پر نمی‌کند. و با این همه، همین آمدن‌ها خودش مرهمی می‌شد؛ نه از آن مرهم‌هایی که درد را دوا کند، از آن مرهم‌هایی که فقط کاری می‌کند آدم برای روزهای بعد دوام بیاورد. انتهای خیابان کشوردوست دیگر فقط برای دیدار با او در بیت نیست؛ حالا محلِ قرارِ دلتنگی‌ها شده است. جایی که مردم، در نبودِ آن پدر، از صبح تا نیمه‌شب جمع می‌شوند تا کمی از غربتِ دلشان کم شود. و هر کسی که از آنجا برمی‌گردد، انگار چیزی با خودش برمی‌گرداند: نه پاسخ، نه آرامشِ کامل، فقط این اطمینان تلخ و شیرین که بعضی عشق‌ها، حتی در نبودن هم هنوز زنده‌اند. پ‌ن: و اما چقدررر در این مدت، حضور آقا در کنارمان حس می‌شود. #رهبر_شهیدم #کشور_دوست روایت خیابان کشوردوست / ۲۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ 📝 مهدا سادات متبحری 🖼روایتهای خود از حضور در مراسم‌های خیابان کشوردوست را به http://eitaa.com/khamenei_contact_ir ارسال کنید. 💻 @Keshvardust_ir