❤️ دلم برات تنگ شده... 💗 قاب‌هایی غیررسمی از مراسم شب گذشته در خیابان کشوردوست در سوگ رهبر شهید انقلاب. ۱۴۰۵/۲/۲۵ 📱 ایتا | بله | روبیکا | سروش 💻 @Keshvardust_ir

❤️ رواق کشوردوست 📩 #روایت_اهالی_کشوردوست | امشب، هفتاد و پنجمین شبی بود که آسمان این شهر، بدون آن ستاره، نفسش حبس شده بود. پاهایم خودشان مرا بردند به همان خیابان، همان نقطه‌ای که خاکش هنوز بوی بوسه می‌داد. اسم این محل شهادت را گذاشته بودند «رواق کشور دوست».💔 رواق یعنی نور، یعنی پناه. اما اینجا فقط یک جای خالی بود. نشستم روبروی همان دیوار بتنی. نزدیک‌ترین مکان به بیت. همان جایی که افتاد. جایی که مردم دویدند که خودشان را به خاک برسانند؛ بعضی‌ها گریه می‌کردند، بعضی فقط مات و مبهوت ایستاده بودند. زیر پایم نه فرشی بود، نه سجاده‌ای. فقط سردی بود که از زمین ریشه می‌زد تا مغز استخوانم. و من... من آنجا خالی شدم. نه، خالی نشدم. پر شدم از چیزی که اسمش را نمی‌دانم. غمی که شبیه عشق بود، اما تیزتر. چشمانم سنگین شد. یک بغض بزرگ نشست روی سینه‌ام. سعی کردم نگهش دارم، اما نشد. گریه از ته گلویم ترکید و چند قطره اشک آرام غلتیدند روی صورتم. اول آرام مثل زمزمه بعد بلند مثل فریادی که سالها حبس شده بود. اما سبک نشدم. نه، خدا نکند کسی این حس را بفهمد. هر اشک که می‌ریخت، تکه‌ای از دلم کنده می‌شد و می‌چسبید به جای خالی او. هرچه بیشتر گریه می‌کردم، آن جای خالی بزرگ‌تر می‌شد. بعد از آن، حرف زدم. با دیوار. با آسفالت. با خودم. با او. گفتم: آقای شهیدم... من گم شده‌ام. کمکم کن که از تو خجالت‌زده نباشم. کمکم کن در همین راهی که تو رفتی، من هم بیفتم... با اینکه بلد نیستم راه رفتن را. با اینکه از تاریکی می‌ترسم. بلند شدم. برگشتم. اما دلم همان جا روی آسفالت ماند. له شده، چسبیده به آن نقطه. امشب هیچ‌چیز در من تغییر نکرد. فقط یک چیز را فهمیدم: بعضی دلتنگی‌ها قرار نیست تمام شوند. بعضی عشق‌ها بی‌جواب می‌مانند تا استوار بمانیم. دلتنگم. و دیگر نمی‌خواهم این دلتنگی تمام شود. چون اگر تمام شود، یعنی دیگر چیزی از او با من نمانده. 📝 مرضیه رحمتی‌نیا 🖼روایتهای خود از حضور در مراسم‌های خیابان کشوردوست را به http://eitaa.com/khamenei_contact_ir ارسال کنید. 💻 @Keshvardust_ir

❤️ ارسالی از اهالی کشوردوست | عَلَی الدّنیا بعدک العفا... 🔹کشوردوست؛ قرار دل‌های بی‌قرار رهبر شهیدمان 🔹️تولیدات خود از حال و هوای هر شب در خیابان کشوردوست را از طریق آدرس زیر برای ما ارسال کنید👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir

🌷 خیابان‌ها حافظه دارند... 📩 #روایت_اهالی_کشوردوست | خیابان‌ها نیز حافظه دارند؛ حافظه‌ای از قدم‌ها، نگاه‌ها و رازهایی که در سکوتِ سنگ‌فرش‌هایشان جا می‌ماند. هر خیابانی داستانی در دل خود پنهان کرده است، اما این خیابان قصه‌ای بلندتر از عبور روزمره‌ی آدم‌ها در سینه دارد. سال‌ها شاهد آمدوشد کسانی بود که با شوقی روشن در دل، گام در مسیر دیدار می‌گذاشتند؛ دل‌هایی که مقصدشان در انتهای همین راه معنا پیدا می‌کرد. روزی که من نیز با هیجانی آمیخته به اضطرابی شیرین در آن قدم می‌زدم و چشم به ساختمان‌های اطراف می‌دوختم، هرگز در ذهنم نمی‌گنجید که همین مسیرِ آشنا، روزی رنگ محل شهادت بگیرد و نامش با اندوهی چنین بزرگ درآمیزد. با این همه، هنوز هم وقتی نام خیابان به گوشم می‌رسد، همان شوقِ دیرآشنا در دلم زنده می‌شود؛ شوقی که انگار در هوای این کوچه‌ها جا مانده است. وقتی از در وارد می‌شوم و گامی در این محدوده می‌گذارم، نام خیابان همچنان بر سردر و کناره‌هایش خودنمایی می‌کند: خیابان شهید کشوردوست. این خیابان که در انتهایش حسینیه‌ای با گلیم‌های سفید و آبی آرام گرفته بود اکنون معنایی دیگر یافته است. از آن شکوهِ روزهای پیشین نشانی کمرنگ مانده و از درختان سر به فلک کشیده‌ای که روزگاری سایه‌شان بر سر رهگذران می‌افتاد، خاطره‌ای بیش باقی نیست. اما با همه‌ی این‌ها، هنوز هم آغوشش برای سیل مشتاقان گشوده است؛ مردمی که این بار برای رسیدن به آن دیگر نیازی به عبور از ایست‌های بازرسی ندارند. مردم از کوچه‌ها و خیابان‌های اطراف به سوی این مسیر سرازیر می‌شوند؛ اما این بار حال‌وهوای قدم‌ها متفاوت است. نه لبخندِ شوقِ وصال بر لب‌ها دیده می‌شود و نه آن هیجانِ آشنای روزهای دیدار در نگاه‌ها موج می‌زند. این بار چشم‌ها اشکبار است و در دست‌ها پرچمی خوش‌رنگ آرام در باد می‌لرزد. مردمانی که بارها از این خیابان عبور کرده بودند تا به دیدار چهره «پدر امت» برسند، امروز با عکس‌هایی در دست، در همان مسیر ایستاده‌اند و برای او سوگواری می‌کنند. قائد ما شهید شد؛ پدری که سایه‌اش بر دل‌ها آرامش می‌ریخت از میان ما رفت و ناگهان همه‌ی ما خود را یتیم یافتیم. اما راهی که او نشان داد، راهی نیست که با رفتنش خاموش شود. از همین خیابان، از همین سنگ‌فرش‌هایی که خاطره قدم‌های بی‌شمار را در خود نگه داشته‌اند، باز هم انسان‌های بسیاری عبور خواهند کرد؛ قدم‌هایی که این بار با اندوهی عمیق‌تر اما با اراده‌ای استوارتر برداشته می‌شوند؛ قدم‌هایی که می‌دانند راه ناتمام مانده است و قله‌ها هنوز در انتظار فتح شدن‌اند. 📝 زهرا علی‌عباسی 🖼روایتهای خود از حضور در مراسم‌های خیابان کشوردوست را به http://eitaa.com/khamenei_contact_ir ارسال کنید. 💻 @Keshvardust_ir

❤️ ارسالی از اهالی کشوردوست | قسم به آن مشت گره کرده... 🔹کشوردوست؛ قرار دل‌های بی‌قرار رهبر شهیدمان 🔹️تولیدات خود از حال و هوای هر شب در خیابان کشوردوست را از طریق آدرس زیر برای ما ارسال کنید👇 http://eitaa.com/khamenei_contact_ir 💻 @Keshvardust_ir