فروغ : ای کاش که آدم‌ها دلتنگ نمی‌مُردند.

چه كسی می‌فهمد در دلم رازی است؟ می‌سپارم آن را به خيالِ شب و تنهايی خود..

این ماییم که یه روزی تموم می‌شیم نه غما.

فروغ : دوستت دارم خموش و خسته جان.

بعضی وقتا منو به یادت بیار، ازم یاد کن.

اما خانه یعنی «تو».

چیه این دلتنگی؟ شما خوبی، برقراری، ولی تا دلتنگ میشی، از کار میوفتی. انگار دست‌ و‌ پاتو ازت می‌گیرن. فقط آدم دلتنگ می‌فهمه نزار قبانی چی میگه؛ که من احساس ناتوانی نمی‌کنم، مگر وقتی دلتنگ تو میشم ..

نمی‌دونم دوست‌داشتن برای شما دقیقاً چه تعریفی داره، اما برای من، «غیرقابل تحمل بودنِ دوری و بی‌خبری از یه آدم» معنیِ دقیقِ دوست‌داشتنه.

ما اماّ عزیزم تلف شده‌ایم در مسافت‌ها.