چهار تا دونه حرف، دوباره تورو میکنه همون ساختمون خرابهی همیشه. انگار نه انگار این همه تلاش کردی باز رو پاهات وایستی.
صبور بودن انتخاب من نیست، اجبار من است. صبور نباشم، چه کاری میتوانم بکنم مگر؟ صبور اگر نباشم، در این نشدنها و نداشتنها، میمیرم.
برایت آرزو میکنم که دوام بیاوری، در روزگاری که شغل اولِ انسانها، زخم زدن بر یکدیگر است.
دچار است به درد، هرکس که بیشتر فکر میکند و
پی میبرد به مبتلا بودن انسان به رنجِ همیشگی.