به خواب نیز نمی‌بینمش! چه جای وصال.

خواستم قصه‌ باشم برای درمان بی‌خوابی‌ شبانه‌ات، غم راوی‌ام شد. خواستم شعر مورد علاقه‌ات باشم، اندوه قافیه‌ام شد. خواستم آتش باشم تا سرمای خاطرات، مغز استخوانت را نسوزاند؛ اما هیزم‌ من از جنس ملال بود. پس ابر شدم. ابر شدم و تو از گوشه‌ی چشمم باریدی.

ناآرومم، نااُمیدم، ناتوانم، ناخوشم. تمام "نا" های غمگین دنیام.

برد اصلی رو آدم‌های بیخیال کردن.

غم‌هاشو گذاشت زیر بالشش و خوابید، مثل هرشب.

تو هم وقتی یاد من میوفتی غم سراغت میاد؟

‏آدمی‌زاد یه وقتایی ته دلش میگه کاش یکی بود دوباره زنده‌م می‌کرد.

ولی دووم آوردن وظیفه نیست. باید بابتش به آدما جایزه داده بشه.

بیا بینِ من‌ و غم فاصله بنداز. بیا.