زندگیم شده همین که هی ناراحتم کنین و هی به روتون نیارم.

「🤤😀」

خب فعالیت رسمی پارازیت رو اعلام میکنم

به حق همین روز و ساعت و دقیقه پانزده و پنجاه و هشت دقیقه ی روز بیست و هفت بهمن هزاروچهارصد بهتون اعلام میکنم که این چنلم مثل قبلیا توسطِ این بشرِ خوددرگیر پاک خواهد شد حالا ببینید کِی گفتما.

دلم برات تنگ شده ؛ فقط همین ..!

نمی‌خوام مثل من تنها بشی با گریه‌ها ، اما منو یادت بیار ، هرجا تو تنهایی زمین خوردی . .

- شبایی که من این زخما رو می‌شمردم کجا بودی ؟

- دلم یه خوشحالیِ از ته دل می‌خواد ؛ شبیه اون ذوقی که بعد از امضا کردنِ رضایت‌نامه‌ی اردو میفتاد تو دلم ، یا مث اون حسّی که مامانم از بازار برمی‌گشت و یه پلاستیک خوراکی دستش بود ، شبیهِ خوشحالی لحظه‌ای که برای اولین بار خندیدنِ داداشمو توی گهواره دیدم ..

رفتار مدیر و معاونای مدرسه مثل این می‌مونه که یه نفر تو خیابون جلوتو بگیره و هرچی از دهنش درمیاد بهت بگه و به پوشش و ظاهر و همه‌چیت گیر بده ولی فرقشون باهم اینه که اون طرفو تو هم میتونی برگردی جوابشو بدی و باهاش دعوا کنی، ولی جلوی مدیرت باید خفه‌خون بگیری و از توهیناش چشم‌پوشی کنی چون لَنگ یه نمره‌ی انضباطِ کوفتی هستی :]

-

* روی پشت بوم دراز بکشی و با هنزفریِ توی گوشت ، درحالی‌که به آسمون و ستاره‌های شب خیره شدی پلی‌اش کنی ..

دیوونه‌ی دوست‌داشتنیِ من ؛ تو زیباترین هدیه‌ای هستی که خدا میتونست بهم بده ، و می‌خوام بدونی که شیطونیاتو ، پایه بودناتو ، دیوونه بازیاتو ، مهربونیاتو و سنگ‌صبور بودناتو با دنیا عوض نمی‌کنم .. دلم میخواد که همیشه آبجی مهربون و پایه‌ی خودم بمونی و هیچوقت تنهام نذاری . زمینی شدنت مبارک عزیزم♥️(: