این روزا صبح‌های ایتا جوری خلوته ، که واقعا فکر میکنی داری تو یه مکان خالی از سکنه قدم می‌زنی.

لعنت به این باتری و حافظه و مموریِ موبایلا که همیشه تن و بدن مارو می‌لرزونن ؛ خوش به حال نسلای قدیم که دغدغه‌ی خراب شدن گوشیاشونو نداشتن.

- وقتایی که میرم چتای قبلی‌مونو میخونم و اون حرفا رو دوباره می‌بینم تا سر حد مرگ ناراحت میشم ، ولی همین که پیام جدیدتو رو گوشیم می‌بینم برای بار هزارم ناراحتی‌مو فراموش میکنم چیه این دوس داشتن ؟!

این آهنگم منو یاد خودت میندازه ، مث بقیه‌ی آهنگای پلی‌لیستم.

* ولی من اون حرفای قشنگی که قدیما بهم می‌زدی رو هنوز یادمه :)) حیف که موندن تو همون خاطرات قدیمی.

- بعضی وقتا با خودم فکر میکنم دیگه چیزی تو این جهان وجود داره که اتفاق بیفته و عجیب باشه؟!

اگه اینجوری نبودم قطعا دنیا برام قشنگ‌تر میشد.

ای‌کاش این غم که مث یه مهمونِ ناخونده اومده و به دیوار زندگی‌مون تکیه داده ، هرچی زودتر بار و بندیلشو جمع کنه و بره ..

ایتا دیگه خیلی داره تو مسائل دخالت می‌کنه بی‌شخصیت براچی آهنگا و فیل*ترشکنامون رو حذف میکنی ؟

یعنی چی که از اکانتم میرم بیرون و برمی‌گردم می‌بینم تو صفحه چتش نصف پیاما پاک شده؟ نکن بابا توروخدا من با تک‌تک این پیاما خاطره دارم :]]]

- در همین راستا چون از آهنگش خوشم اومد ؛

دوتا از سریالای نمایش خانگی هست که هنوزم که هنوزه وقتی یادشون میفتم ناراحت میشم. اولی سریالِ خاتون بخاطر تموم شدنش ؛ دومی هم سریالِ جزیره بخاطر اینکه وقت و اینترنتم رو براش هدر دادم/: