«ولی اون‌قدری که پیش خانواده رجز می‌خونم و استدلال میارم، آماده‌ی ترکِ این زندگی نیستم.»

هیچی دیگه یهو به خودم اومدم دیدم دیگه بچه مدرسه‌ای نیست :) دانشجو شده؛ قلمبه سلمبه حرف میزنه و وقتی تو قلب جنگه اینجوری رجز میخونه. گوش دادن به حرفای دوستام این‌روزا خیلی قلبمو مچاله میکنه و باعث میشه همش از خودم بپرسم مگه چند سالشونه؟ مگه چند سالمونه...؟

هروقت میام ناامید بشم یادم میفته که علاوه بر فریادِ «الله اکبر» سر دادن، باید بهش ایمان و باور هم داشته باشم باور به اینکه خدا واقعا از جنگنده‌های دشمن، از تصمیمات خطرناکشون، از وطن‌فروش‌ها، ...، و از تمام عالَم بزرگتره! ای‌کاش باور و ایمان به بزرگی‌ات رو توی قلب‌هامون بیشتر کنی، خدای بزرگ و عزیزم ..

°°° به سرم سایه ایوان و امان نجف است دلِ من تنگ علی تنگِ اذان نجف است

می‌شه امشب برای آقاجون منم دعا کنید؟ و درصورت توان یه حمد شفا هم براش بخونید :)) ممنون‌تون می‌شم❤️‍🩹.

_