در معرفی جنگنده f35 نوشتند که این پرنده حتی به چشم خدا هم نخواهد آمد. نوشتند شبح است. و وقتی صدایش را می‌شنوید که کیلومترها از فراز سرتان عبور کرده. لبه تکنولوژیک جهان است. قله است. بت بزرگ است. جنگنده f35 و ناو آبراهام لینکلن و ابرسوخت‌رسان بوئینک، بت‌های سه‌گانه ارتش آمریکا بودند. تو بگو لات و هبل و عزی. حالا برای نخستین بار پس از تولید این غول تکنولوژیک، ایران این کلاغ پر ادعا را زده. گران‌قیمت‌ترین سلاح تاریخ بشریت را. حالا آبراهام لینکلن فرسخ‌ها از آب‌های سرزمینی ایران عقب نشسته. و ابرسوخت‌رسان‌های آمریکایی در آسمان عراق هدف قرار می‌گیرند. حالا سوال همه اندیشکده‌های نظامی جهان این است که چگونه؟ و من فریاد معروف آن پاسدار را از پای لانچرها می‌شنوم که «خدایا قادر مطلق تویی، همه‌کاره تویی و هرچه هست تویی.» به میلیتاریست‌ها و پژوهشگران نظامی جهان بگویید که این راز نه در دست‌های نظامیان، که در پیشانی‌های مسجود آنان نهفته است. چیزی که شما و ژنرال‌هایتان از فهم آن عاجزید! «مهدی مولایی» @m_molaie110

زندگیم اگه واقعا جمهوری اسلامی بابت رفتن تو خیابون بهمون پول می‌داد:💸💸💸

قصه‌ی تکراریِ کمک آمریکا برای تغییر حکومت...

دلم میخواد آیدی مامانم رو به همه خبرگزاری‌ها و هر کانالی که اخبار جنگ رو پوشش میده بفرستم تا از همه‌ی این‌ها ریمو بشه.

این ماه رمضون چیه که تحت هر شرایطی، تموم شدنش آدمو افسرده می‌کنه؟ :))

چون فعلا دیگه به اینستا دسترسی ندارم، موقتا دلم می‌خواد اینجا درمورد کتاب‌هایی که خوندم صحبت کنم.

کورسرخی قصه‌ی درد مردمه. مردمی که اگر تونستن از جنگ و آوارگی جون سالم به در ببرن، تقریبا تمام عمرشون از درد بی‌هویتی و به وطن تعلق نداشتن رنج بردن. وطنی که هم براشون از جان عزیزتره، هم اون‌قدری رنج‌دیده و شکسته شده که دیگه نمی‌شه بهش تعلق داشت... توی این کتاب نویسنده درمورد اینکه "چی شد که این اتفاق افتاد؟" صحبت نمی‌کنه _و من برای اینکه متوجه وقایع سیاسی و تاریخی داخل کتاب بشم، خودم سرچ کردم_ بلکه درباره این صحبت می‌کنه که الان مردم افغانستان هرکجای دنیا که باشن، چه رنج و درد عمیقی رو متحمل می‌شن. انگار غم و رنج در زندگی این آدم‌ها نهادینه شده باشه و فرقی هم نداره مربوط به کدوم دوره باشه؛ چه زمان حکومت کمونیست‌ها و چه زمان طالبان یا حتا آمریکایی‌هایی که بعضی از مردمشون فکر می‌کردن قراره براشون آزادی و یه زندگی راحت به ارمغان بیارن. مطالعه این کتاب توی شرایطی که خودمون درگیرش هستیم خیلی برام تاثیرگذار بود. درنهایت چیزی که فهمیدم اینه که آدم تا وقتی به معنای واقعی «زنده» است که خانه‌ای داشته باشه، خاکی برای اینکه «وطن» صداش بزنه و سرزمینی که مطمئن باشه می‌خواد بچه‌هاش رو توی اون بزرگ کنه. آدمی که از وطن دوره، هیچ‌جای دنیا حالش خوب نیست. کورسرخی | عالیه عطایی

چه‌طور می‌شود به آدم‌ها گفت ما خانه نداریم چون وطن نداریم؟

_

خسته‌ام مثل براندازی که سه سال پیش فکر می‌کرد با این‌کارا می‌تونه جمهوری اسلامی رو از بین ببره.