من آدم رفتن نیستم . . من بلد نیستم پشت‌سرم رو نگاه نکنم، بلد نیستم بی‌خیال ِچیزی بشم که برام معنا داشته . من آدم ِبریدن‌های ناگهانی نیستم، آدم خاموش‌ شدن‌های بی‌دلیل، آدم بی‌تفاوتی نیستم . ولی اگه روزی دیدی من تورو ترک کردم بدون که رفتنم از بی‌علاقگی نبود از بی‌وفایی و خستگی هم نبود . اگه روزی رفتم بدون که قبلش هزار بار جنگیدم هزار بار موندم، هزار بار خودمو قانع کردم که هنوز میشه ادامه داد . . اگه روزی رفتم بدون که اون روز آخرین توانم بود ؛ [ بماند از یازدهمین روز از شهریور چهارصدوپنج ]

+ چقدر خسته به نظر میای، مگه کوه کندی ؟ - دلم کندم .

کاری مشترک، از دل ِدردهایی که هیچوقت گفته نشد .. صدایی که از ما عبور کرد، نه از حرف‌ها . برای آن‌هایی که بی‌صدا رد شدند ؛

در آخر ما تبدیل به یک داستان خواهیم شد .