‌ ‌نَحنُ أَقرَبُ إِلَيهِ مِنْ حَبلِ ٱلْوَرِيدِ ؛ ما از رگِ گردن به او نزدیک‌‌تريم . |سوره‌یِ ق ۱۶.

تو از تبار پیامبری، که گفت: «اِنّی بُعِثتُ مُعلِّمًا» (الکافی، ج۱، ص۳۴) و زیستن را در آموختن معنا کرد. تو، باغبانی، که در کویر جهل، درخت دانایی می‌کاری، بی‌هیاهو؛ و می‌روی، بی‌نام، اما در یادِ برگ‌برگِ دفترها می‌مانی. تو روشنی را قسمت می‌کنی، بی‌آنکه ذره‌ای از نور خویش بکاهی. کجا سرود مهر،جز از گلوی تو برمی‌خیزد؟ کجا قنوت علم،جز بر دستان تو جاری‌ست؟ تجلیل میکنم از طهارت صدایی‌ که در سکوت کلاس، تکبیر دانایی سر داده. سلام بر تو، ای معلم! ای چراغ افروخته در دستان باد ای تکیه‌گاه کودکانی که هنوز، رؤیای پرواز در سر دارند. تو را سلام می‌گویم نه فقط به رسم ادب، که به رسم عشق؛ به رسم ایمان به معجزه‌ی تعلیم و خضوع در برابر قداست تربیت.

با چه حالی بنویسم که دلم تنگ شده :)

اکسیر بخشیده شدن گناه . . ‌.

‌ - مولاعلى‹عليه السلام›: در شگفتم از کسی که می بیند هر روز از جان و عمر او کاسته می شود اما برای مرگ آماده نمی شود !

01:43 خواب می‌دیدم...

‌ آری گرفت ، هرچه زِ مهر رضا گرفت.

‌ یکی از ترفندهای شیطان نجوا کردنه ! زمانی که داری فکر می‌کنی ، شاید داری می‌شنوی . . .

‌ در جوار حرَمش هرکه دعاگوست بگو جای ما در وسط صحن فقط گریه کند