مدتهاست که روزهایمان میگذرد در غمهای پیدرپیو مدام..
انگار، سرنوشتمان را به غم گرهزدهاند و بر قلبمان حک کردهاند:
منالازل، الیالابد، این دل، داغدار است و عزادار...
مدتهاست که سنگینیِ بغضِ سنگدل را بهجان خریدهایمو
دلآشوبههای گاهوبیگاه را بر جان نشاندهایمو
دست از خود شُستهایم و به انتظار نشستهایم؛ بهانتظار یک نگاه!
بهانتظار یک نگاه که خیرهبر ماستو
ما، چَشمپوشاندهاز او...!
-ما همانیم که شکستهایم؛ بارها و بارها..
و ماندهایم زیر دستو پای نامردیِ نامردمان!
گاهی دلمان را شکستند و گاهی دلمان شکست از دلشکستگیدیگران...!
گاهی فریاد زدهایم و گاهی سکوت کردهایم به حکمِ مصلحت!-
ما همانیم که روزهای پیدر پی نشستهایمو نوشتهایمو بغضکردهایمو اشکریختهایمو نفسنفسزدهایمو نگاهکردهایمو نگاه... به منتهاالیهِ رویاهایمان...
و ما را
همان اندوهی گوشهگیر کرد، که نتوانستیم به زبانش آوریم.
'مارا همان اندوهی کشت، که با هيچکس نگفتیم'
و زیر هجوم بیپایان درد، زخمخوردهایمو دست به دیوار گرفتهایم و قامت خمیدهکردهایم
اما از پاینیفتادهایمو در تیربارانِ بیامانِ رنج، دست به شمشیرِ صبر بردهایمو باوجود زخمهای عمیق، جنگیدهایم.
مدتهاست چشمانتظاریم؛
چشم انتظار یکلبخندِ رضایت، یک عِنایت...
والسلام.
00:01، 29/11/1400
00:49، 15/12/1402
@Laylati
