تو تنهایی، ولی تنهایی خود را نمی‌بینی

زیبایی مسیر مثل اربعین بود.

به قول هوش مصنوعی

قم حتی تو این ساعت‌هم گرمه

حالا که بر خلاف سرشت انسانی‌ام با تنهایی بسیار دوام آورده ام و خوب توانستم ادعای زنده بودن داشته باشم، به این فکر می‌کنم که نه! این درست نیست. این خلاف من است. چیزهایی در من دفن می‌شوند. خنده هایی دارند میمیرند و شادی هایی وداع می‌گویند. حالا، به شکلی غم‌انگیز، با غمگین بودنم کنار آمده‌ام ؛ دیگر شب ها و روزها تفاوت نمی‌کند. روز های خفه کننده تابستان یا شب های سرد زمستان! من در تمامیِ سال یخ زده ام. به راستی که چیستم و کیستم؟ و سر انجام این دار فانی چه خواهد شد؟ حالا که طاقتم طاق شده و صبر لبریز شده و دستم آنگونه که باید، به نوشتن نمی‌رود، منتظر شب خواهم ماند و تا صبح به عزای خود خواهم نشست. و صبح را طوری خواهم بود که انگار کسانی در انتظار من اند. -ف‌پ(‌ چه بسا تلخ، نوشتن نام به پای اثری به نام رنج) [۱۵تیر۱۴۰۵]

بعد از اون اتفاقه غیر قابل باوری که بعد از چهار ماه هم باور نکردم و نخواهم کرد واقعا چیزی نه شوکه میکنتم نه ناراحت انگار واقعا بی‌حس شدم نسبت به همچی .

خدا بهمون رحم کنه.

خدا لعنت کنه تمام کسانی رو که آرامش انسان هارو بهم میزنن (اول خودم لعنت میشم) ❤️

آرامش ایرانی رو خود ایرانی بهم میزنه و آرامش ایرانی رو خود ایرانی باز میگردونه. اینه ایران و ایرانی.

حاج آقا چه احساسی داری اینهمه آدم پشت سرت نمار میخونن بدون اینکه بشناسنت؟