آدم به تنهایی عادت میکنه، یا بهتره بگم تنهایی دوره اش میکنه بدون اینکه بفهمه، یه روز به خودت میای میبینی آدمشم هستا ولی تو نیستی، تو ترجیح میدی بمونی تو همون غار دربسته خودت و گذران عمر ببینی، و خب وقتی به این مرحله میرسی هیچکاری نمیتونی بکنی، فقط باید روزی سه وعده خاک بریزی تو سرت.

شب دل کندنت می‌پرسم آیا باز می‌گردی؟ جوابت هرچه باشد بر سوال خویش می‌گریم...

بچها امیدوارم همتون پیاماتون رو دیده باشید دیگه خلاصه پاک کنم