میگم مردم خوبی بودن یعنی این: همشون طلاهاشون رو جمع میکردن کنار هم تا بتونن برای من جام بسازنن. از زن و مرد و دختر بچه و پسر بچه گرفته، تا کشیش و وزیر و پادشاه. بخاطر برد های همیشگی من، خزانه قصر خالی بود.

هیچوقت به من جام نرسید.

من دیگه قلعه خیالی ندارم. از وقتی اونارو ندارم زندگیم کم کم به نابودی کشیده شد. هرچه سریعتر باید اون شهر رو برگردونم. اون شهر، اما بدون ترجیحا بدون حضور اون رعیت آشغال.

اون یارو همیشه کسی بود که توی همه مسابقه ها میگفت تو اشتباه میگی درصورتی که خودش اشتباه میگفت. علاوه بر این اشتباهش رو قبول نمی‌کرد. تازه با من دعوا هم می‌کرد. منو تخریب هم می‌کرد. یعنی بهتر بگم خیلی سعی داشت خودش رو بزرگتر از من جلوه بده ولی هیچوقت نتونست. چون من ازش برتر بودم.

نمیدونید برتر بودن حتی از "بهترین" یک شهر چه احساس قشنگی داره.

من حتی از پادشاه شهر هم قوی تر بودم.

ببخشید من چرا دارم برتر بودن خودم در سن چهار سالگی از کسانی که وجود نداشتن رو با شما به اشتراک میذارم؟ 🥰🥰🥰

اینا مهم نیست بهتون گفتم کلمن کج شد کف ماشین و کفش قشنگ و جدید و عزیزم خیس شد؟ 🥰

کاش منم یه رفیق داشتم مثل tired

یه کا😟😟😟😟😟

انتظار نداشتم😟😟